Allemaal stoere militairen die post willen: soft!

Al meer dan een maand bereiden kwartiermakers in Kunduz, Afghanistan, de politiemissie voor. Pelotonscommandant Maarten Roorda bouwt de werk- en slaapgelegenheden voor de politietrainers.

Allemaal stoere militairen die post willen: soft! Al meer dan een maand bereiden kwartiermakers in Kunduz, Afghanistan, de politiemissie voor. Pelotonscommandant Maarten Roorda bouwt de werk- en slaapgelegenheden voor de politietrainers. Foto ministerie van Defensie
Allemaal stoere militairen die post willen: soft! Al meer dan een maand bereiden kwartiermakers in Kunduz, Afghanistan, de politiemissie voor. Pelotonscommandant Maarten Roorda bouwt de werk- en slaapgelegenheden voor de politietrainers. Foto ministerie van Defensie Ministerie van Defensie

Vrijdag 6 mei

Precies een maand geleden gekomen en nog bijna twee te gaan. Er begint al een aardig kamp te ontstaan. Blokken van zes containers op een rij, een dak van golfplaten, omringd door een muur als bescherming. Containers die door lokale aannemers zijn omgebouwd tot huisjes. Zeil op de grond, deur en ramen van kunststof, stopcontacten en een airco. Dat laatste is geen overbodige luxe: rond het middaguur is het 50°C op de containers. Zonder airco zouden het allemaal sauna’s worden.

’s Ochtends beginnen we vroeg. ’s Middags houden we siësta van 12:00 tot 15:00. We hebben ook de rustdag van de Afghanen overgenomen. We noemen het ‘low-ops’ en doen dan net of we vrij zijn. Vanochtend naar de bazaar geweest, een aantal kraampjes op het kamp waar lokale spullen wordt verkocht zoals een ‘echte’ Ray-ban of Breitling voor 15 dollar, sjaaltjes van Kasjmir, messen in alle soorten en maten, lokale kleding, schaakborden van natuursteen en nog veel meer spullen. Nog snel brunchen in de eetzaal en naar de werktent.’s Middags werken we wel.

Na een werkoverleg bepalen we waar de containers morgen komen te staan. Hopelijk zijn ze op tijd, anders staan we de halve dag op lokale aannemers te wachten. En dat is geen pretje met deze temperaturen.

We eten in de Duitse eetzaal en daarna is het tijd voor de bouwvergadering. Geen schokkende veranderingen in de planning, de containers worden morgen om 7 uur gebracht. Ik ben benieuwd.

Om 19.15 uur stap ik de vergaderruimte uit. Omdat het tijdsverschil met Nederland tweeënhalf uur uur is, wacht ik met bellen naar huis. Een keer in de week bellen is niet veel, maar gelukkig mailen we ook. Vooral de nieuwe uitspraken van Sam wil ik wel dagelijks lezen. Kinderlogica: schitterend! Dachten we allemaal maar zo eenvoudig, was de wereld een beter oord! Nog maar een alcoholvrij biertje in de kantine, en mijn bedje in, morgen is het vroeg dag.

Zaterdag

Niet op tijd, maar aan het eind van de ochtend waren de Afghaanse containers geleverd en geplaatst. Vandaag zes containers, morgenvroeg komen er twintig. En weer om 7 uur.

De siësta vandaag heb ik in het zwembad genoten. Tussen het zonnen een verfrissende duik in het zwembad. Het voelt even als vakantie: zonnetje, zwembad en vreemde talen om je heen. Duits, Frans, Armeens, Amerikaans en natuurlijk Gronings. Uurtje zwembad, douchen en daarna weer aan het werk. De planning doorgenomen met mijn plaatsvervanger want morgen vertrek ik naar Mazar-e-Sharif om het bouwen voor te bereiden.

Voor het avondeten een rustig hoekje gezocht om de avond voor te bereiden. Tijdens de wekelijkse ‘keek-op-de-week’ heb ik ook spreektijd. Ik probeer daar altijd een paar ‘Wist-u-datjes’ te lanceren om de humor erin te houden. Kijken hoe ze vanavond vallen.

Zondag

Na een gezellige avond heerlijk geslapen. Sinds vijf dagen liggen we in een betonnen gebouw met drie man op een kamer. Daarvoor lagen we met 16 man in een tent. Gezellig, maar niet bevorderlijk voor de geur na een nacht slapen. Die lucht is nu een stuk beter bij het wakker worden.

Na het ontbijt mijn spullen en wapen gepakt om naar Mazar-e-Sharif te vliegen. Naast de 18 man op Kunduz heb ik op Mazar ook 11 man aan het bouwen. Komende week neem ik daar tijdelijk de taak van projectleider op me. De afwisseling tussen de locaties maakt mijn baan hier uitdagend: je bent altijd ergens niet.

Na een half uur vliegen is daar Mazar-e-Sharif. Een grote vliegstrip met een nog groter kamp. Meer beton, asfalt en nationaliteiten dan op Kunduz, maar minder groen. Voor de verandering in de Amerikaanse eetzaal gegeten: biefstuk, gefrituurde garnalen, gepofte aardappel en ijs. Gelukkig bestaat hier de afspraak dat eenmaal per week te doen, anders slib je dicht.

Hoewel het een korte vlucht is naar Mazar-e-Sharif ben je er wel lang mee bezig. Spullen inleveren, inchecken, vervoer naar het vliegveld, wachten, vliegen, spullen bij elkaar zoeken, vervoer naar je slaapplek en even opfrissen. Drie uur en een hoop energie verloren.

Maandag

Mazar-e-Sharif is beduidend groter dan Kunduz. En dat voel ik aan mijn voeten. Vanochtend de locaties afgelopen waar gebouwd wordt. Langzamerhand zijn Afghaanse aannemers begonnen met het uitbestede werk. Vooral de Afghaanse kerels die het graafwerk doen zijn opgeschoten. Met pikhouweel en schep – er komt geen graafmachine aan te pas.

Vanmiddag was er stress. Mijn collega’s vlucht was plotseling 24 uur vervroegd. Gelukkig heeft hij het gehaald, anders was hij een week later thuis.

Dinsdag

De ‘opvoer’ van spullen is het allermoeilijkste van de hele operatie. Alles wat hier niet te koop is, moet via de lucht. En dat gaat soms langzaam. Gelukkig kunnen de meeste mensen er hier nog om lachen, maar het frustreert ook. De post van twee weken geleden komt wel binnen vandaag.

Hoewel we allemaal stoere militairen zijn, merk je aan iedereen dat het leuk is om post te krijgen. De verliefde blikken, zachte glimlachen en blije gezichten bij het openmaken van een postpakketje zouden eigenlijk gefilmd moeten worden. Wat een soft zooitje!

Woensdag

Vandaag en gisteren ben ik door alle papieren heen geworsteld en heb ik een globale planning gemaakt voor de weken dat ik hier ben. Niet echt boeiend, maar het moet gebeuren. Gelukkig was er een mooie afronding van de dag: we waren uitgenodigd voor het eten door een Afghaanse aannemer. En dat is een hele belevenis. Er staat genoeg op tafel voor 40 uitgehongerde mannen. Schalen vol lam, kip en rijst. En de gastheren doen er alles aan om ons alles op te laten eten. Ik hoef de komende twee dagen niet te eten: het was heerlijk. En nu kijken of mijn maag dit ook accepteert, anders zit ik de hele nacht op de wc.

Donderdag 12 mei

Ik werd wakker met een opgelucht gevoel. Gelukkig: ik kon gewoon aan het werk. Tijd voor meer papierwerk om een paar dringende projecten op te starten.

Tijdens de middagkoffie stiekem aan het rekenen geweest. Nog zes weken te gaan, bijna op de helft. Als alles zo doorloopt, kan ik voldaan terug naar huis. Ondanks alle uitdagingen die ik hier tegenkom, mis ik op stille momenten thuis wel. Gelukkig maken Marjolein en de jongens het goed. Nog even hard werken en dan genieten van mijn vrije dagen thuis.