Verrassing!!!

Een verrassing in je eten vinden is niet iets wat ik associeer met een aangename ervaring. Eerder met een lange zwarte haar in m’n croissant of een beestje tussen de sla. Of met dat elastiekje waarvan de kok zou zweren dat het achter het fornuis was beland en daarom maar was gestopt met zoeken.

Ja, als kind wilden we allemaal een happy meal juist omwille van de verrassing. Maar eenmaal boven een bepaalde leeftijdsgrens gaan ‘eten’ en ‘verrassing’ gewoon niet echt meer samen. Als de asperges die op het menu staan er toevallig niet zijn die dag, en de zeewolf derhalve wordt geserveerd met witlof, dan heb je ook liever dat de ober dat van tevoren even komt vertellen in plaats van ze simpelweg op te dienen met een glimlach en een welgemeend „verrassing!!!”

Een tussengerecht of drankje dat u wordt aangeboden door de chef kán een leuke verrassing zijn. Maar als de chef je iets aanbiedt, is het meestal om iets anders goed te maken.

Nee, de enige verrassing die ik tijdens de maaltijdkan velen is zelf eetbaar en zit in het toetje: de zachte vloeibare kern van een mi-cuit (half gebakken) chocoladegebakje, die zo heerlijk langzaam naar buiten golft wanneer je het vorkje erin zet. Ook spectaculair is als je er een stukje witte chocolade in verstopt of frambozencoulis. Die vormen dan een witte of rode rivier die bij het aansnijden prachtig door de vloeibare kern meandert. Of, helemaal hip, wat rozemarijn en zeezout.

Het recept hieronder komt uit het boekje Chocolade van Victoire Paluel-Marmont. Daarin valt het onder het hoofdstuk ‘recepten die niet kunnen mislukken’, maar dat durf ik niet te beloven.

Voor zes gebakjes:

vier verse eieren

125 gram fijne suiker

125 gram boter, zacht in stukjes

250 gram bittere chocolade, minimaal 70 procent cacao

100 milliliter (slag)room

40 gram bloem, gezeefd

bakpapier

zes mousseringen van minimaal 5 cm hoog, met een doorsnede van 6 tot 8 cm

Klop de eieren met de suiker tot een bleekgeel mengsel. Klop de bloem erdoor en roer vervolgens de room erdoor. Smelt de chocolade, in stukjes, au bain marie, blijf daarbij goed roeren en probeer de temperatuur zo laag mogelijk te houden. Smelt er vervolgens de boter door. Zet het mengsel even weg om nog iets af te koelen. Roer het daarna door het eiermengsel tot een glad, egaal beslag.

Verwarm de oven voor op 180 graden Celsius. Vet een bakblik in en zet de mousseringen erop. Knip stroken van ongeveer 10 centimeter breed van het bakpapier. Rol de stroken op tot kokers, plak ze vast met een beetje boter en zet de kokers in de ringen.

Verdeel het beslag over de ringen. Bak de mi-cuits 15 minuten. Het midden moet nog een beetje meetrillen als je ze uit de oven haalt. Haal voorzichtig de ringen en het bakpapier eraf. Laat ze daarvoor even afkoelen, maar niet te lang, ze horen lauwwarm opgediend te worden.

Mi-cuits zijn ook uitermate geschikt om een verlovingsring in te verstoppen. Leuke verrassing.

Joël Broekaert

maandag: Janneke Vreugdenhil, dinsdag: Menno Steketee, woensdag: Roos Ouwehand, donderdag: Stéphanie Versteeg, vrijdag: Joël Broekaert / Elsje Jorritsma.