Opinie

Verboulevaren

Youp

‘Dan heb ik al die jaren voor niks gedroomd”, zei mijn vrouw toen ik haar vorige week zaterdag vertelde dat onze minister van Financiën nicht is. Ze keek verdrietig voor zich uit en pakte in een radeloze beweging haar telefoon. Ze had zes oproepen gemist. Allemaal van haar beste vriendin.

En zeven sms’jes van andere vrouwen. Ze gingen allemaal over hetzelfde. Dat De Jager uit de kast was gekomen. Dit had niemand verwacht.

Ik zat onderhand ook somber voor me uit te kijken. Niet omdat Jan Kees van de heren is, maar omdat ik het op teletekst gelezen had. En niet op de teletekst van RTL of SBS, maar op die van de NOS. De publieke omroep dus.

De NOS meldde mij op pagina 101 bloedserieus dat Jan Kees de Jager, onze minister van Financiën, een herendubbel plezieriger vindt dan een ouderwets potje mixed. Volgens mij moet die goede man dat zelf weten. Al doet hij het met zestig haringen in een ton of stoeit hij drie keer per week met een roedel loopse nonnen, hij gaat zijn gang maar. Ik wil hier niks over weten.

Althans niet via de NOS. Die hadden het overgenomen uit De Telegraaf. Die krant handelt in dat soort rommel. Net als roddelprinsje Albert Verlinde met zijn RTL-Boulevard. Maar laat die ranzige rotzooi bij die geboren viespeuken. Daar moet een NOS zich toch niet aan willen branden.

Twee dagen later kreeg ik echt de doodklap. De Volkskrant meldde serieus dat Jan Kees de Jager aan de man was. Niet aan de drank of de drugs, maar aan de man. Een heuse kop in dit ooit zo linkse ochtendblad.

Ik hoorde Jan Blokker woelen in zijn urn. Ik ben geen man van ingezonden brieven, zal ook niet gauw mijn abonnement opzeggen, maar als ik in mijn ochtendblad moet lezen over de seksuele geaardheid van een minister… als nieuws… dan twijfel ik toch even. Langer dan even zelfs.

Wat is er aan de hand dat bijna alle serieuze media langzaam aan verboulevaren?

Waarom wil de Volkskrant zijn lezers melden dat meneer De Jager het met een andere meneer doet? En niet in een tussenregel, maar in een apart artikel met een vette kop erboven! Ik kan daar lang op kauwen en vraag me ondertussen af of ik de enige lezer ben die zich hierover verbaast.

Over uit de kast komen gesproken. Ik doe het. Nu! Hier. In de NRC, ooit de kwaliteitskrant zonder dit soort nulnieuws. Daar gaat-ie: ik ben nicht! Zo ervaar ik het zelf nog niet, maar al mijn Amsterdamse vrienden maken mij ervoor uit. Homo. Mietje. Softe zak.

Waarom? Ik ben al bijna veertig jaar seizoenskaarthouder bij Ajax, heb in die periode weinig wedstrijden gemist en na een aantal grijze, graatmagere jaren hebben ze dit weekend een kansje om kampioen van Nederland te worden. En ik ben er niet.

Ik heb in januari, toen het er onder Jol nog in zat dat ze nacompetitie moesten spelen, een liefdesvakantie met mijn vrouw geboekt. Ik dool met haar over een eiland.

Ja, morgenmiddag ook. Het schijnt dat ik het via een schimmige Chinese site kan volgen. En dat zal ik ook doen.

Maar ik had er natuurlijk bij moeten zijn. Mijn vrouw bood nog aan de vakantie te verplaatsen, maar uitstel zou afstel worden. Gewoon geen tijd meer.

Volgens mijn vrienden verpest ik de markt. Volgende keer zullen hun vrouwen op een essentieel moment roepen: „Neem een voorbeeld aan Youp, die vond de vakantie met zijn vrouw belangrijker dan een dom potje voetbal! Hij koos voor haar. Dat is pas liefde!”

„Zeg tegen je tribunemakkers maar dat je ziek was!” smeekten ze mij om hun eigen supporterstoekomst veilig te stellen.

Ik lach zacht en denk het mijne. Maar mijn vrouw gaat voor. Dan maar homo.

Of ik dat echt ben? Dat leest u maandag in de Volkskrant.