Klimmen naar kruishoogte (4)

Anita Janssen en Tosca Niterink lopen de langste pelgrimsroute in Spanje, de Via de la Plata, en doen verslag op de Achterpagina.

De Extremadura is woest, leeg, hartverscheurend mooi, sinds een paar dagen zinderend heet en levensgevaarlijk. Zo maakte Annie vanmorgen een koprol in de douche. Er klonk een klap en het hotel trilde op zijn grondvesten. „Zo, dat was bijna einde oefening”, sprak ze. Ze lag in een vreemde houding op de badkamervloer, een been in de douche, een been in haar nek, haar armen omklemden de wc-pot en haar hoofd in het bidet. „Wat voor oefening?” vroeg ik, terecht, ik had haar deze oefening nooit zien doen (Annie doet ’s morgens vaak rek- en strekoefeningen en de vijf Tibetanen, iets van internet, dat je 21 keer moet draaien en dat soort dingen). „Maar,” ging ze verder, „ik heb niks gebroken, het is hier spekglad en levensgevaarlijk.” Dat soort dingen doet de Extremadura met je!

Verder is het bloedje eenzaam. Geen mens komen we tegen in dit wonderschone vogelparadijs (het gebied waar de meeste steenarenden van Europa rondvliegen). En met mens bedoel ik anderen met rugzak en wandelschoenen. We komen wel af en toe een verschrompelde boer tegen. Gister stak er heel even een briesje op en toen woei mijn hoed bijna af, ik kon hem nog net vastgrijpen. „Mijn hoed woei bijna af!” riep ik naar Annie. „Goh”, antwoordde ze, „je maakt wat mee!”

Verder lieve mensen, ik durf het bijna niet meer te noemen, zitten we nog steeds tussen de olijfgaarden. In de Extremadura snoeien ze olijfbomen natuurlijk niet zoals in Andalusië, ze planten ze niet netjes op een rij, maar schots en scheef, laten ze wild alle kanten opgroeien en de dode olijfbomen laten ze staan, met hun spookachtige contouren! Daar is het de Extremadura voor.

Trouwens de olijfolie hier is heerlijk, we beginnen er tegenwoordig ’s ochtends mee, pan tostada met aceite en geprakte tomaat, je proeft er de knetterende koperen ploert in!

En nog iets, ik denk dat het door de eenzaamheid komt, het begon met Annie, ik had het niet meteen in de gaten: haar stem werd lager, rauwer en ze begon wilde taal uit te slaan, in het Spaans. Mujer! (wijf!) Dat soort dingen! Toen sloeg het over op mij! „Antonio!” riep ze. „Manollo!” riep ik terug!

Dat doet de Extremedura met je!

Via Hinjosa del Duque, Monterrubio de La Serena, Castuera, Campanario, Medellín, Santa Amália, Trujillanos in Mérida aangekomen. Middeleeuwse plaatsjes met ooievaarsnesten op de kerktorens waar opengesperde kleine puntsnavels uitsteken. Onderin het nest vliegen de zwaluwen in en uit. Hier komen we op de Via de la Plata ( deel van onze route die door meer mensen belopen wordt, gister bier zitten drinken met wandelende belastingambtenaren uit Zwolle, dat is weer andere koek). Ook heel Extremadura!

Groetjes Anita en Tosca

Dagelijks: wildwifeadventures.nl