De dood van een renner en twee Baskische ezels

De Italiaanse publieke omroep RAI heeft niet bepaald een reputatie van discretie en soberheid. Toch bedankten de organisatoren van de Giro d’Italia de RAI gisteren voor het betonen van terughoudendheid bij de verslaggeving over de fatale val van de Belgische renner Wouter Weylandt.

In de rechtstreekse uitzending van de derde etappe werden geen beelden uitgezonden van het volgens de artsen zeer akelig ogende slachtoffer, uit piëteit met zijn familie en andere thuiszittende dierbaren. Alleen totaalshots van de hulpverleners waren zichtbaar.

Later op de avond waren op diverse zenders wel beelden te zien van Weylandts uitgestrekte lichaam, maar zonder de lelijke verwondingen aan zijn hoofd.

Die keuze is opmerkelijk. De tendens op televisie gaat immers eerder in de richting van het tonen van steeds gruwelijker details van belangrijke nieuwsfeiten. Alom klinkt de roep om ons de aanblik van het weggeschoten hoofd van Osama bin Laden niet te onthouden. En laten we eerlijk zijn: deel van de attractie van de Giro d’Italia schuilt in de talloze valpartijen, zoals veel kijkers bij de Formule 1 ook hopen een auto uit de bocht te zien vliegen.

Gelukkig waren er volop waardiger en zinniger manieren om op televisie stil te staan bij de dood van een renner. In de talkshow Reyers laat (Canvas) viel te genieten van de verbale hoogstandjes waarmee Vlamingen op de wielersport plegen te reflecteren. Zo stelde journalist Hugo Camps poëtisch: „Dood op asfalt is dubbel dood. Grauwer kun je het niet hebben.” Wielercommentator Michel Wuyts relativeerde zijn beschuldiging aan de Giro dat het parcours om commerciële redenen onmenselijk zwaar was geworden met de observatie: „Iedere renner in het peloton draagt een pakketje noodlot op zijn rug.”

Sterk was ook de alerte reactie van Holland Sport (VPRO), dat drie aangeslagen Nederlandse ex-collega’s van Weylandt had uitgenodigd. Kai Reus, Rob Harmeling en Steven de Jongh beschikten over minder virtuoze woorden, maar juist hun onbeholpenheid sprak boekdelen.

En dan was er een toeval dat zo groot was dat Wilfried de Jong het moet hebben afgedwongen. Hij was een week eerder naar Baskenland gereisd om een reportage te maken over Pedro Horrillo, voormalig renner van Rabo, filosoof en begenadigd columnist. Twee jaar geleden was hij bij een afdaling in de Giro tachtig meter in een ravijn geduikeld, het einde van zijn actieve carrière. Voor de camera vertelt hij wat hem overkwam aan zijn twee ezels en verontschuldigt zich nog eens bij hen voor zijn lange afwezigheid destijds. Het is ijzersterke televisie, ook zonder de onverwachte actualiteit.

In dit laatste seizoen van Holland Sport naderen de wielerreportages van De Jong en cameraman Rob Hodselmans een niveau van perfectie. De close-ups van het parcours van Parijs-Roubaix dit jaar vergeet je nooit meer.