Een cadeau dat het concept 'Moederdag' niet te veel omarmt

Laatst was ik met mijn vriend bij zijn moeder thuis, waar hij aan het rommelen was in een laatje en plots een ketting omhoog viste. De ketting bestond uit een koord met daaraan een wit plastic vierkantje; het frame van een dia. In het frame waren reepjes geel en blauw papier geplakt. „Dit heb ik ooit voor je gemaakt”, zei mijn vriend verbaasd. „Op de basisschool. Dat je het nog hebt.” Hij keek nog wat beter naar de ketting. „Wow”, zei hij toen. „Dit is echt beangstigend lelijk. Maar jij dróég dit echt, hè? Ook buiten. Als mensen je konden zien enzo.” Zijn moeder lachte en zei: „Natuurlijk. Jij had hem voor me gemaakt, dat is toch lief?”

Wederom een bewijs dat moeders over onaardse krachten beschikken.

Als het om cadeaus voor je moeder gaat, kom je als kind nog met vrijwel alles weg. Later wordt dit lastiger, zodat er steevast rond Moederdag enige paniek uitbreekt: met welk cadeau moeten we nu weer komen?

Hoewel het geven van een cadeau de schijn wekt dat het allemaal om de ontvanger draait, is dit uiteraard niet zo. Het zegt het meest over het karakter van de gever, de geheime verlangens van de gever, de relatie tussen gever en ontvanger en de gelegenheid.

Een Moederdagattentie is ingewikkeld. Een bos bloemen voelt als het cadeau-equivalent van de zin ‘ik wist niks en gelukkig kwam ik langs dat ene stalletje dat ook open is op zondag’. Alles wat neigt naar rolbevestiging is sowieso uit den boze: een strijkijzer op Moederdag is enkel een revolutionair cadeau bij een Amish-familie. (Ik zag op een site dat mijn lievelingsschoonmaakmiddel, Mr. Clean – de kale, gespierde man met borstelwitte wenkbrauwen en een ringetje in zijn oor adverteert met de tekst This Mother’s Day, Get Back To The Job That Really Matters, met daarnaast een lachende, schrobbende vrouw. Dat doet definitief de deur dicht, Mr. Clean. Ik ga weer terug naar Cillit Bang.)

Ook mag het cadeau niet te groot zijn: daarmee omarm je te veel het concept ‘Moederdag’, het enigszins treurige idee dat er een speciale dag aangewezen moet worden om moeders te eren – wat hen uiteindelijk gelijkstelt aan knaagdieren, autisme en vergeten groenten.

Het internet geeft als cadeau-oplossing: parfum, knutselwerkjes, een appel waar een tekst in is gebrand en Adopteer Een Kip.

Ik vraag me af hoeveel moeders gisteren van hun kind een geadopteerde kip hebben gekregen. En hoeveel moeders hem in een laatje bewaren, zodat hij jaren later nog eens gevonden en bewonderd kan worden.

Renske de Greef

Eerdere columns van Renske zijn te lezen op nrcnext.nl