Klimmen naar kruishoogte (3)

Anita Janssen en Tosca Niterink lopen de langste pelgrimsroute in Spanje, de Via de la Plata, en doen wekelijks verslag op de Achterpagina in woord en beeld.

Het was niet eens tijdens het oversteken van een rivier of bij het klimmen over een hek, ik stapte gewoon op een stom vergeten uitgerangeerd overwoekerd stuk spoorrails, een hoogteverschil van een paar centimeter en „knak” zei mijn enkel. Het werd me even zwart voor de ogen en misselijk van de pijn besefte ik wat er gebeurd was. Enkel verstuikt!

In het slaperige, witte dorpje Alcaracejos heb ik daarna een aantal dagen zitten revalideren in café-bar-bistro Tic Tac, naast een speelgoed ballenautomaat van waarboven een opgezet wild zwijn me vriendelijk toelachte.

En een noodgedwongen pas op de plaats in zo een broeinest van kunst en cultuur als café Tic Tac, maakt de vermoeide pelgrim een aantal dingen duidelijk: niets is wat het lijkt!

Na een paar dagen ontvouwen zich langzaam de geheimen van zo’n dorp.

Zo bleek dit schijnbaar achterlijke jagersdorpje (getuige de jachttrofeeën in café Tic Tac, want tussen de voetbalschermen hingen ook herten die mensen uit arren moede opeten werd mij verteld), een bruisende lesbische underground te herbergen. We maakten kennis met Pilar, een dijk van een pot, met een eigen café en een slecht gebit. Toen ik weer een beetje mocht rondstrompelen probeerde ze afwisselend werk van mij en van Annie te maken. Maar het was juist haar glimlach die dat steeds in de weg zat. Zo raakten we ook bevriend met Duitse Klaus die met een Spaanse verheiratet ist en van zijn hele huis een gedressed uitgelicht filmdecor heeft gemaakt. Alles vol antiek en curiosa, inbegrepen zijn demente schoonmoeder en zijn eigen invalide moeder, die in het huis zaten te figureren alsof ze er door een filmregisseur van een Middellandse Zeedrama waren neergezet.

Ik zou nog veel meer kunnen verklappen over dit dorp maar mijn ruimte is beperkt. Zijn nu weer aan de wandel, want het gaat wel weer met de enkel. Zijn gestrand in een hostal in het industriegebied van Hinjosa del Duque, tegenover de firma Gonzalez die in tractoren grossiert. We zijn het olijfgebied uitgewandeld, de boomgaarden worden dunner, en het Jamon Serranogebied ingelopen. We zitten zeg maar in het olijf-hamovergangsgebied.

Zag vanmorgen al twee enorme opleggers met varkens. Hun eerste rit uit het donker waarin zij vet worden, is tevens hun laatste ...

„Annie”, roep ik vaak, „waarom verbouwen ze hier zoveel varkens?” „Ze maken hier ham voor de hele wereld”, roept Annie dan (ze weet alles). Was het niet Plato die zei: de hoogte van een beschaving kan men aflezen aan de manier waarop ze met dieren omgaan? Of was het Yvonne Keuls?

Groetjes, Anita en Tosca

Dagelijks: wildwifeadventures.nl