We gaan nooit meer herdenken op de Dam

Amsterdam 3-5-2011 Annemiek Deuling en Peter van den Berg Foto NRC H'Blad Maurice Boyer
Amsterdam 3-5-2011 Annemiek Deuling en Peter van den Berg Foto NRC H'Blad Maurice Boyer

4. Annemiek (63) en Peter van den Berg (64), beiden met prepensioen

Zij: „We gingen al vijftien jaar samen naar de Dodenherdenking op de Dam.”

Hij: „Ik ging sinds 1980.”

Zij: „Het is altijd indrukwekkend. De ingetogen sfeer, de discipline. Dat je alleen de vlaggen hoort wapperen en de duiven hoort vliegen. Maar al een paar jaar erger ik me aan het hoge gehalte ‘shoppende’ mensen. Mensen met winkeltassen die ook nog even de herdenking aandoen. De Dodenherdenking als entertainment. Vorig jaar stonden er naast ons twee giechelende meisjes, die wisten echt niet waar het om draaide. Toen kwam de stilte. Hoorden wij toen die schreeuw?”

Hij: „Ja, die hoorden we.”

Zij: „We stonden niet ver van de Kalverstraat af, en de menigte kwam onze kant op. Ik hoorde een zoevend geluid, en toen moesten wij ineens ook rennen. Het verraste me. Ik zag mensen bukken terwijl ze renden. Dus bukte ik ook, ik was bang dat er iets ging omvallen. Ik dacht: ik moet op de been blijven, anders lopen ze over mij heen. Stilstaan kon echt niet.”

Hij: „Het was rennen voor je leven. Tenminste, zo voelde het. Ik had knikkende knieën. Niet door de schreeuw, maar door de paniek.”

Zij: „Meteen besloten we: we gaan er nooit meer heen. Het is alles bij elkaar: te druk, te veel entertainment, te gevaarlijk. Er zijn genoeg andere plekken waar we heen kunnen. Morgen zijn we van plan naar de herdenking aan de Apollolaan in Oud-Zuid te gaan. Daar gaan de mensen tenminste bewust naar toe.”