En wat als de zon niet schijnt in de winter?

Rob Wijnberg steekt de loftrompet over zon en wind: „Hoe anders is dat met zonne- en windenergie. Met die bronnen staat ons een bijna volledig gedecentraliseerde energievoorziening in het vooruitzicht. Geen staatsbedrijven of corporaties meer die de levensaderen van onze samenleving in handen hebben, maar individuele burgers en ondernemers die zelfvoorzienend zijn in hun energiebehoefte. Met een investering van ca. 10.000 euro [voor een dak met zonnepanelen, neem ik aan; met windmolens wordt iedereen horendol] ben je nu al verlost van de maandelijkse energierekening en kun je overproductie leveren aan het elektriciteitsnet.”

Hoezo „leveren aan het elektriciteitsnet”? Zonder „staatsbedrijven of corporaties” is dat net er uiteraard niet meer. Maar zelfs als het er nog wel zou zijn: als iedereen zelfvoorzienend is, wie komt dan op een zonnige dag nog stroom tekort en zou uw stroom willen afnemen? En, nog belangrijker: wat als de zon nauwelijks schijnt zoals in de winter?

Zonder opslag van elektriciteit moet driekwart van de stroom dan toch uit fossiele bronnen komen en dus blijven we zitten met een „bijna volledig gecentraliseerde, sterk van de staat afhankelijke en ondemocratische energievorm” die bovendien allerminst CO2-arm is. Zo blokkeert ‘hernieuwbare energie’ dus de noodzakelijke overgang naar een CO2-emissievrije stroomvoorziening. Met kernenergie zou die eenvoudig en goedkoop te realiseren zijn.

De ruimte ontbreekt me om de onzin over kernenergie te weerleggen. Er zijn geen ‘hoge verzekeringslasten’ voor kerncentrales, maar particuliere verzekeraars zijn er wel te klein voor. Er zal nooit een tekort aan uranium zijn. Het winnen van uranium uit zeer arme ertsen of uit zeewater kost niet meer energie dan 2 à 3 procent van de ermee geproduceerde stroom.

Arie C. de Goederen

Boskoop