De man die Clay (Ali) tegen 't canvas sloeg

Henry Cooper werd vooral bekend om zijn bloedige gevechten tegen Cassius Clay (later Muhammad Ali).

FILE - A May 21, 1966 photo from files showing Henry Cooper after he challenged World Heavyweight boxing Champion Cassius Clay (later Muhammad Ali), at the Arsenal Stadium, London. Sir Henry has died aged 76, sources told Britain's Press Association Sunday May 1, 2011. He was well known for two famous clashes with Muhammad Ali in the 1960's flooring Ali in the 4th round of a 1963 non-title fight at London's Wembley, though Ali eventually won the fight. He fought Ali again in 1966 but was again beaten. (AP Photo/PA) UNITED KINGDOM OUT NO SALES NO ARCHIVE
FILE - A May 21, 1966 photo from files showing Henry Cooper after he challenged World Heavyweight boxing Champion Cassius Clay (later Muhammad Ali), at the Arsenal Stadium, London. Sir Henry has died aged 76, sources told Britain's Press Association Sunday May 1, 2011. He was well known for two famous clashes with Muhammad Ali in the 1960's flooring Ali in the 4th round of a 1963 non-title fight at London's Wembley, though Ali eventually won the fight. He fought Ali again in 1966 but was again beaten. (AP Photo/PA) UNITED KINGDOM OUT NO SALES NO ARCHIVE AP

De Britse zwaargewicht Henry Cooper had één zwakke plek; een flinterdunne huid waardoor hij snel verwondingen in zijn gezicht opliep en hevig begon te bloeden. Zoals in zijn twee gevechten met Muhammad Ali, die in 1963 nog Cassius Clay heette. De man die zondag overleed, twee dagen voor zijn 77ste verjaardag, was een van de eerste boksers die Clay tegen het canvas sloeg. Met een verwoestende linkse, ’Enry’s ’Ammer – de hamer van Henry.

Cooper, met tweelingbroerGeorge als negenjarige lid geworden van een boksclub, won als prof (1954-1971) geen wereldtitel, maar werd in eigen land twee keer uitgeroepen tot Sportman van het Jaar. In 2000 werd hij door de koningin geridderd. De working class hero én monarchist was een graag geziene gast op Buckingham Palace.

Sir Henry Cooper werd Brits en Europees kampioen en hij won de Gemenebesttitel. Maar hij staat vooral op het netvlies als taaie tegenstander van Ali. De eerste keer stond de toen 29-jarige Cooper op Wembley in de ring tegen de 21-jarige Clay. Die was na 18 profzeges dicht bij zijn eerste verlies. Had hij Clay maar in de tweede minuut tegen de grond geslagen, in plaats van vlak voor de gong van de vierde ronde, mijmerde Cooper later. „Ik zei tegen mezelf, ik heb ’m”, aldus Cooper in het boek Facing Ali (2002). „En toen ging die verdomde bel.”

Ali ging strompelend naar zijn hoek. Cooper liet een hevig bloedende snee verzorgen. Clays trainer Angelo Dundee maakte een scheurtje in Clays handschoen wat groter en riep de arbiter erbij, om tijd te winnen. Dundee wilde nieuwe handschoenen, maar die bleken er niet te zijn. Een andere hoekman knapte intussen Clay op met massage, (verboden) vlugzout en ijs in z’n broek. De actie van Dundee leverde extra seconden rust op, volgens de trainer net genoeg om Clay op te peppen. In de vijfde ronde bloedde de wond boven Coopers oog zo hard, dat de arbiter na een minuut het ‘bloedbad’ stopte. Clay zei dat Cooper hem zo raakte omdat hijzelf te lang naar toeschouwer Elizabeth Taylor keek.

Ali en Cooper vochten nog een keer tegen elkaar, in 1966 in Londen. Deze keer betrof het een titelgevecht. „Hij is een Engelse gentleman en een waardige uitdager”, zei Ali vooraf. Met een rechtse stootte hij weer een wenkbrauw van Cooper open, weer maakte de arbiter een einde aan het gevecht, een ronde later dan in 1963.

De Amerikaan en de Brit ontmoetten elkaar anderhalf jaar geleden nog, tijdens een toernee van Ali door Ierland en Engeland. Parkinsonpatiënt Ali zei gisteren dat hij „sprakeloos” was na de dood van „mijn vriend”. Ali maakte complimenten die in alle necrologieën terugkwamen: „He was a great fighter and a gentleman.”