Utopische plekken

Galerie

Ryan McGinley: Somewhere place.

T/m 14 mei in Galerie Gabriel Rolt, A’dam. gabrielrolt.com ****

Zijn persoonlijke idee van bliss is behoorlijk doorsnee, blijkt uit het interview dat de New Yorkse fotograaf en ex-skateboarder Ryan McGinley (1977) gaf aan Hint Magazine. „Cola zero, popcorn, een goede film”, zegt McGinley. Zo’n antwoord verwacht je niet van iemand die in nauwelijks tien jaar tijd een cultstatus verwierf en zich bezig hield met surrealistische modefotografie, studiowerk, reportages en geënsceneerde buitenopnames. Niks doorsnee.

Maar hoe breed McGinley’s speelveld ook is, zijn thematiek blijft min of meer hetzelfde. Dat is die van de hang naar gelukzaligheid van jonge mannen en vrouwen.

Dat blijkt ook in de Amsterdamse galerie van Gabriel Rolt, waar nu een flinke selectie foto’s is te zien die McGinley in 2010 en 2011 maakte. Alle genres komen aan bod. Er zijn sprookjesachtige nachtfoto’s met diepblauwe sterrenhemels, studioportretten in zwart-wit en in kleur van ‘hype-girl’ Brandee en favoriet model Taylor. Er zijn arcadische landschappen waarin naakte meisjes en jongens het feest van hun leven genieten terwijl ze op een trampoline springen, bloemen plukken, hun rug afspoelen onder een waterval.

Je zou McGinley’s foto’s kunnen afdoen als sentimenteel en overdadig romantisch – maar dat zijn ze niet. De lichamen van de modellen vertonen akelige blauwe plekken en krassen. McGinley fotografeert ze met dieren in hun arm, om hun nek, in hun mond. Dan plant de zebra zijn hoef in een dijbeen, dan klauwt de havik in een buik, een haan in een hand. De modellen zijn in het moment van een daad gevangen, met haar dat voor een gezicht valt, een mond die open hangt, ogen die de fotograaf niet lijken te zien. Alles is scherp van de snede en toch heel erg onecht, dichtbij en ontelbaar veel lichtjaren ver weg: zoals het is op een utopische plek somewhere.

Lucette ter Borg