Luchtyoga, wreed en lekker

Aerial Yoga combineert trapezekunsten met yoga. ‘Het doek is je vriend. Laat hem je helpen.’

Wie verlicht wil raken hoeft niet meer eindeloos te mediteren, maar kan nu ook zwevend yoga doen. De nieuwe trend heet aerial yoga en speelt zich af in de lucht.

„In Amerika is luchtyoga razend populair”, zegt instructeur Janneke van Amelsvoort, yogadocente, danseres en luchtacrobate. Sinds januari 2011 geeft ze aerial yogalessen in het Mirror Centre in Amsterdam-Oost. „Het is een variant van het Amerikaanse antigravity yoga”, zegt ze. „Maar die vorm is nogal commercieel en schreeuwerig. Aerial yoga is de Europese, meer ingetogen vorm van luchtyoga. Met behulp van een doek die aan het plafond is bevestigd voer je traditionele yoga-oefeningen uit, zowel op de grond als zwevend in de lucht.”

Veel cursisten zijn vandaag voor het eerst. Van Amelsvoort vraagt of iemand last heeft van blessures. De vrouw naast me steekt haar hand op. Ze is kok en haar werkblad staat te laag afgesteld, daardoor heeft ze rugpijn. „Maar ik heb ook al zeven jaar niet gesport”, bekent ze.

De warming-up is op de grond: een paar zonnegroeten en zijwaartse strekoefeningen. Op de achtergrond klinkt Indiase muziek, met een softe beat. Na vijf minuten mogen we in de lus plaatsnemen. „Het doek is je vriend”, zegt Van Amelsvoort. „Laat hem je helpen.” Iedereen klimt er gretig in, alsof het een nieuwe schommel voor onze verjaardag is. Langzaam deinen we heen en weer. Zagen de lussen er eerst nog vormeloos uit, nu ze gevuld zijn met mensenlijven, lijken het net luiers met zuigelingen, hangend aan een ooievaarssnavel.

We maken ons op voor de krijgerhoudingen. Het linkerbeen staat gestrekt op de grond, het rechterbeen haken we door de lus van het doek. Beide armen zijn gespreid. Een blik in de spiegel toont tien kungfu-fighters in vliegende actie. Als we daarna een tweede krijgerhouding aannemen kunnen we hangend aan de doek ons evenwicht bewaren. „O, lekker makkelijk is dit”, mompelt mijn buurvrouw.

Loom werpen we ons op onze buiken in de doeken, maar de zwaartekracht trekt onze rug holler dan we hem ooit zelf konden trekken. Het vogelnestje, nu eens niet op de grond maar op struikhoogte uitgevoerd, wordt zo een pittige onderneming. Als we weer rechtop in de lus zitten buigen we onze benen in kleermakerszit. Met zachte dwang duwt de katoenen lap onze heupen wijd open. Een meditatief maar venijnig spreidbroekje.

„Het doek is een aanvulling op traditionele yogavormen”, zegt docent Van Amelsvoort. „Het kan steun bieden aan moeilijke houdingen, maar het kan ook extra rek geven die je op de grond niet kan bereiken. Ook is het een goed middel om omgekeerde houdingen uit te voeren.”

Met de lus in ons middel kieperen we voorover. Het lijkt wel de speeltuin, waar je kopje duikelt over de rekstok. Omdat iedereen zo goed ondersteboven hangt, gaan we een nog uitdagender oefening doen, zegt de docente. Als ware acrobaten draaien we onze benen rond de doek, net zo lang tot we uitgestrekt ondersteboven hangen. Het bloed kleurt langzaam alle gezichten donker. Als we willen kunnen onze armen op de grond strekken, zegt Van Amelsvoort, voor extra stretch. Het is wreed en lekker tegelijk.

„Ik ben kotsmisselijk”, zegt Jup Janszoon als we weer rechtop staan. Ze is hier voor het eerst, samen met haar buurvrouw. „Dat ondersteboven hangen”, zegt ze, „is niet bepaald mijn happiness-puntje.” Ze doet vaker aan yoga, vertelt ze, maar dan Iyengar yoga, of bikram, waarbij de ruimte verwarmd wordt. „Daar ben ik nooit misselijk.” Haar buurvrouw Wilma Kaptein – „onze hele straat doet aan yoga” – is laaiend enthousiast. „Ik ben verslaafd aan ondersteboven hangen”, zegt ze. De kokkin naast me bevoelt haar onderrug. Die voelt goed. „Deze les is niet zo zen met mantra’s zingen enzo”, zegt ze. „Maar wel heel relaxed.” Ze komt nog wel een keer terug, al is het maar omdat het dichtbij is, en zo goedkoop.

Van Amelsvoort heeft een kleine kern vaste cursisten, zegt ze. Maar er komen er steeds meer. „Ook mannen.” Ze wil op meer locaties lesgeven en andere docenten opleiden. Maar eerst breidt ze de lesavonden op deze school uit.

Aan het einde van de les is het tijd om te ontspannen. We rekken de lus uit tot brede lap en kruipen weg in de stof. De muziek gaat over op een rustige track, de lichten in de zaal worden gedimd. Met onze ogen dicht, omringd door witte wanden, zijn we afgescheiden van de buitenwereld. Op haar tenen loopt Van Amelsvoort door de zaal, duwt zachtjes tegen onze coconnetjes en strijkt met haar vingers over onze ruggenwervel. Tien tevreden rupsjes schommelen vederlicht in de ruimte.

Aerial Yoga wordt gegeven in het Mirror Centre in Amsterdam-Oost (aerial-yoga.nl), kosten: €10,- per les van een uur