Opinie

Beschaving

Youp

Deze week waren mijn vrouw en ik in Rome en zagen we hoe de stad overvol hing met banieren van paus Johannes Paulus II, die morgen officieel zalig verklaard wordt. Je ziet hem in de weer met een kind waar hij vertederd naar kijkt.

Tot een paar jaar geleden dacht ik daar niks bij, maar sinds ik weet hoe ontelbaar veel viespeuken er in die katholieke kerk ronddolen kijk ik nu toch anders naar zo’n zogenaamd onschuldig plaatje. Als ik de publiciteitskardinaal van het Vaticaan was had ik voor een andere foto gekozen. Iets met een gerimpeld oudje of zo. Al is het maar om een ranzige Belgische bisschop te pesten.

Het zijn mooie dagen voor het naar sprookjes hunkerende klootjesvolk: gisteren dat koninklijke getut in Londen, vandaag het aandoenlijke oranje gehaspel in Limburg en morgen het onzalige gemuts van al die stijve mijters in Rome. En het zijn niet alleen gouden tijden voor het gepeupel, ook de elite wordt op haar verwende wenken bediend. De tweedehands provincie-lord en zijn zacht loensende eega, die gisteren op de achterste rij van de West-minster Abbey zaten, hebben de afgelopen maanden in hun vriendenkring een keer of negenhonderd rondgebazuind dat ze waren uitgenodigd. Ze waren erbij!! Weliswaar in een zijbeuk en ook nog eens achter een hele dikke pilaar zonder zicht op het koninklijke setje, maar ze waren erbij. Dat konden Tony Blair en zijn vrouw niet zeggen. De lord en zijn gade zijn er maanden druk mee geweest. Vooral haar hoedje was belangrijk. Ze is alle hoofddekselnichten in de regio af geweest om uiteindelijk met die halve kokosnoot met die veer thuis te komen. Achteraf het belachelijkste hoedje van de hele kerk. Het was maar goed dat ze achter die pilaar zat.

Wat is dat gedoe toch allemaal lekker middeleeuws. Ik geniet zo van de simpele zielen die afgelopen week langs de route in Londen gekampeerd hebben om een glimp op te kunnen vangen van Wim & Keetje. Net zoals van de gelovigen die hun laatste spaargeld in dat reisje naar Rome hebben gestopt.

Vroeger wilde ik er als atheïstische republikein nog wel eens iets denigrerends over zeggen, maar ik word ouder dus milder. Ik laat ze met rust. Niks mooier dan een van ontroering sniffende bejaardenberg. Niks mooier dan een koninklijke poppenkast en kerkelijke kermis. We betalen ervoor. Belasting. Net als voor de lantaarnpalen. Als ze maar op tijd branden. Dat geldt ook voor prinsen en pausen.

De roddelbladen verschijnen volgende week een paar dagen eerder zodat het volk de plaatjes nog eens tot zich kan nemen. Daarna is het voetbal weer belangrijk. De Heilige Messi en consorten. Wat maakt het uit?

Drie dagen gekte. Drie mediacircussen op tournee. In Londen was gisteren de grootste, dan komt die in Vaticaanstad en pas daarna het kleine romantische Oranje-circusje van ons. Een koekhappende Mabel.

Toch denk ik dat die Britse bruidegom gisteren nog wel eens gedacht heeft hoe zijn leven anders had kunnen lopen. Als deze gekte er niet geweest was.

Als zijn mooie moeder niet was opgejaagd door paparazzi, die haar namens het hongerige volk de dood injoegen. Het hongerige volk dat recht had op een plaatje van haar en een of andere Egyptische minnaar. Parijs! 31 augustus 1997! Iedereen weet het nog. Het tunneltje. Het bloed kleeft aan de handen van de fotografen en hun hoofdredacteuren. Zij zijn de opdrachtgevers. Die telelenzen hielden die aardige William gisteren onder schot. En niet alleen gisteren.

De prins heeft levenslang. Ik denk dat hij en zijn broertje toch anders kijken naar dat fotografenspul. Zeker gisteren. Zouden ze niet af en toe de neiging hebben om een stengun te pakken en die types meedogenloos te doorzeven? Ik denk dat ze dat regelmatig dromen. Vaker dan u denkt. En dat doen ze niet. Waarom niet? Dat heet beschaving.