Vriendin

Een kennis van ons vertelde dat hij zo’n geweldige tafel had gekocht. Design! Om je vingers bij af te likken en helemaal niet duur. We werden nieuwsgierig. „Ik zal hem laten zien.” Hij pakte zijn iPhone, drukte wat toetsen in en toonde ons het betreffende meubelstuk. „Goh,” riepen we. „Nou, nou!” Hij bewoog met zijn vinger over het schermpje om ons alle opnamen van het ding te tonen. Per ongeluk ging hij net een vinger te ver en zagen wij plotseling een foto van Titia, met wie hij twintig jaar geleden een buitenechtelijke verhouding had gehad. Het was destijds aan het licht gekomen, hij had de relatie beëindigd, zijn vrouw beterschap beloofd, zijn huwelijk gered. Maar de vrouw die wij nu zagen, zij het heel kort, was duidelijk zichtbaar twintig jaar ouder. Hij was dus kennelijk weer met haar begonnen. Geschrokken zeiden we er niets over, maar in plaats daarvan begonnen we zijn tafel in alle toonaarden te prijzen. Wat een goede keus! En, inderdaad, geen geld voor zoiets moois.

Later, toen hij weg was naar een volgende afspraak, bespraken we de kwestie. Zijn vrouw is een oude vriendin van ons, we kennen haar veel langer dan hem en als we tussen die twee moesten kiezen wisten we het wel. Maar toch besloten we tegen haar te zwijgen als het graf over wat we hadden gezien. En meteen daarop vroegen we ons af waarom. We gingen er eens goed voor zitten. Wat bezielde ons?

We kwamen tot deze verbijsterende conclusie: de mens is kennelijk toch geneigd zich liever te identificeren met de bedrieger dan met de bedrogene, liever met de dader dan met het slachtoffer. Losers, daar willen we niets mee van doen hebben. En we houden niet van klikken, stelden we onszelf heel hypocriet gerust.

Inderdaad, schande.