Halve seconde

Ik speelde jarenlang Mortal Kombat en Tekken en vooral Streetfighter 2 tegen mijn broer en er zijn altijd van die momenten dat er nog maar weinig groen op je levensbalk resteert en je vecht voor wat je waard bent, zo snel mogelijk drukt op je control buttons, taptaptaptap, beenveeg, draaiende trap, vlugge combo’s, maar je ziet over het hoofd dat zijn Blanka zich met elektriciteit oplaadt en zodra de voet van jouw Ryu zijn hoofd raakt, schiet 100.000 volt door Ryu heen, Ryu licht op als een vuurpijl, als een röntgenfoto, en je vliegt K.O. door de lucht.

Het grappige is, er is altijd zo’n fractie van een seconde voordat je doodgaat dat je weet dat het mis zit. Net voordat het ‘Knock out!’ in beeld komt voel je, weet je, dat er iets niet klopt. Ik ken het eigenlijk van iedereen met wie ik vroeger computerspelletjes speelde. Sommigen schreeuwen in die halve seconde, anderen gooien hun controller weg. Mijn broer schold, ik had een meer stille, berustende zucht.

Volgens mij gaat het ook zo in het echt. Als je de straat oversteekt en ineens de piepende tram in je ooghoek schiet, of als op de A2 de schaduw van de vrachtauto over je heen valt.

Zoiets zeg ik tegen mijn broer die bij mij thuis op de grond ligt, letterlijk, kermend en vloekend van de pijn, omdat hij net met zijn knie op zijn hardst tegen een kastdeur aanliep. Naar goed familiegebruik scheldt hij niet alleen, hij gromt ook.

Ik vertel dit omdat hij zijn knie stootte, twee seconden stil was en toen pas de pijn voelde, die met een zoete vertraging arriveert. Ook vertel ik het omdat ik graag momenten van Grote Pijn en Ongemak aangrijp om pedant te doen.

Deze week stond in de krant dat een Britse universiteit had ontdekt dat vloeken pijnbestrijdend werkt. Proefpersonen staken hun handen in ijskoud water, en de groep die daarbij mocht schelden hield het gemiddeld 45 seconden langer vol dan de groep die moest zwijgen. „De resultaten tonen aan dat vloeken de productie van de pijnstillende stof endorfine kan stimuleren.”

Ik vloek zelden of nooit en dat heeft alles met die halve seconde bij Streetfighter 2 te maken. Ik had een instant berusting, ook die tig keer dat ik tegen diezelfde kast aanstootte.

Mijn broer snauwt, vanaf de grond: dat van die computerspelletjes heb je niet van jezelf, eikel, maar uit dat boek, The Beach.

Inderdaad, zeg ik, verbaasd. Alex Garland, The Beach. Daar staat het in, maar op het moment dat ik het zei was ik volledig in de veronderstelling dat ik het zelf had bedacht.