Pina Bausch bijt niet in film met jonge dansers

Dancing Dreams

Regie: Rainer Hoffman en Anne Linsel.In: Ketelhuis, Amsterdam. ***

Duitse kinderen zijn geen Amerikanen. Dat zie je meteen. Geen MTV Made-achtige strebers die alles op alles willen zetten om in een paar weken te leren tapdansen, snowboarden of basketballen om hun klasgenoten versteld te laten staan van het feit dat ze niet de brildragende nerds zijn die iedereen denkt dat ze zijn, maar een ster. Een echte ster. Al is het maar gedurende het examenfeest.

De jongeren die werden geselecteerd om mee te dansen in een enscenering van Pina Bausch’ ballet Kontakthof (voor het eerste opgevoerd in 1978), hadden niet eens perse de droom om ooit danser te worden. En velen zullen het ook nooit worden. De documentaire Dancing Dreams, die laat zien hoe zij leren dansen onder aanvoering van ex-Bausch-danseressen Bénédicte Billet en Josephine Ann Endicott, volgt dan ook niet eens zozeer de wording van een voorstelling alswel de wording van deze jonge mensen tot zichzelf. Het ballet, dat gaat over hoe mensen contact maken, flirten, vrijen, elkaar aantrekken en afstoten, is hen dan ook op het lijf geschreven. Er zit veel ontroering en inspiratie in de observaties van hun repetities.

Onbedoeld geestig werkt elke keer de komst van Frau Bausch zelf. De choreografes zijn zo mogelijk nog zenuwachtiger dan de jonge dansers. Kettingrokend en streng zit de in 2009 overleden Pina aan de rand van de dansvloer. „Ik bijt niet”, zegt ze.

Dana Linssen