Lullo's : oude grapjes live afraffelen of opblazen

Jiskefet is een succesvolle herhalingsoefening geworden. Scherpe humor is onnodig: duizenden kaartjes worden toch wel verkocht. De zaal wil veel liever greatest hits dan nieuw materiaal.

Het is een succesverhaal. Vorig jaar vierde het Jiskefet-trio vijf avonden lang triomfen in een uitverkochte Heineken Music Hall met De Heb Je Nog Geneukt Tour, die geen tournee was. Dit jaar waren het zelfs zeven avonden, met Goeiesmorgens, de musical die geen musical was. Morgenavond zendt de VPRO de tv-registratie uit. Met de daaropvolgende dvd wordt meer haast gemaakt dan in 2010. Toen verscheen die na een half jaar. Nu ligt de dvd volgende week al in de winkels. „Een ambitieus plan, maar haalbaar”, aldus het management – alsof het geen dag langer kan wachten.

Ook is nu al zo goed als zeker dat Jiskefet volgend jaar opnieuw een serie avonden in de Heineken Music Hall, in Amsterdam Zuidoost, zal spelen. Wat het wordt, weten de heren nog niet. Misschien iets heel anders. Ze kunnen ervan uitgaan dat er hoe ook dan 5.000 kaartjes per avond worden verkocht. De fans vertonen nog lang geen tekenen van vermoeidheid.

Anders is het met wat er op zo’n avond wordt vertoond. Als tv-serie hield Jiskefet er op 29 mei 2005 mee op. In de slotuitzending ging het bejaardentehuis Sint Hubertusberg – de locatie van de laatste serie – in vlammen op. Maar toen Herman Koch, Kees Prins en Michiel Romeyn na een pauze van vijf jaar hun comeback in het theater maakten, bleek dat ze hun oude creaties moeiteloos konden uitmelken. Voor het publiek was het al genoeg om de vertrouwde trefwoorden van de Lullo’s en de kantoormannen Jos, Edgar en Storm terug te horen. Op iets nieuws, op andere personages in een andere omgeving zat blijkbaar niemand te wachten. Wat dat betreft lijkt Jiskefet eerder op een popgroep dan op een grappenmakersteam: de zaal wil veel liever de greatest hits horen en is niet geïnteresseerd in nieuw materiaal.

Zo werd De Heb Je Nog Geneukt Tour vooral een herhalingsoefening. En per definitie minder scherp dan in de originele tv-versie, omdat het grote theaterformaat, ten overstaan van duizenden toeschouwers, nu eenmaal automatisch tot uitvergroting leidt. De lach werkt als aanmoediging: nog een schepje er bovenop, nog iets vetter, nog iets langer doorgaan. Theatermontage kan nooit de snelheid van tv-montage evenaren.

Goeiesmorgens, de musical is nog meer van hetzelfde. De kantoormannen, die ook in de show van vorig jaar al prominent aanwezig waren, spelen nu de hoofdrol. Tot twee keer toe wordt de vaste opening van de vroegere subserie Debiteuren Crediteuren gespeeld: het onderonsje van Edgar met zijn konijn Flap, de schokschouderende entree van Jos met de mop van de dag en het wegwerpen van zijn lunchboxje („toedeledokie!”) en daarna de vaak wonderlijk uitgedoste Storm met zijn triviale wetenswaardigheden – alles verloopt volgens het vaste procedé. Het enige verschil is dat ze ditmaal ook een paar keer uit hun kantoor stappen om in een showdecor een liedje te zingen – een slap liedje met slappe dansjes van het showballet die als musicalscènes dienst moeten doen. Maar het is een musicalparodie van niks. De liedjes zijn tijdvulling.

Zo staan de mannen, ooit makers van een mijlpaal in de tv-geschiedenis, ongeïnspireerd hun nummertjes af te raffelen. Dat ziet er sneu uit.

Verder zijn er nog wat filmpjes, waaronder een pies- en poepversie van de door Herman Koch met onderkoelde finesse gespeelde inspecteur Tampert („Ja, wie sage ich das jetzt”) en Kees Prins als doorrookte rockster – twee grootse creaties die ze echter alle twee al eerder hebben vertoond. Het beste filmpje van de avond is een geraffineerde Polygoon-reportage over een IJmuidens popgroepje anno 1963, maar dat is al jaren geleden uitgezonden en werd voor deze gelegenheid onveranderd uit het Jiskefet-archief gehaald.

Vorig jaar kwam de kaartverkoop pas goed op gang nadat het drietal een promotioneel bezoek had gebracht aan het praatprogramma De wereld draait door. Binnen enkele uren was alles uitverkocht. Ditmaal kwam de verkoop vanzelf op gang en moesten de heren via datzelfde programma alleen nog wat kaarten voor de laatste avond zien te slijten. Met instemming van presentator Matthijs van Nieuwkerk zeiden ze hardop dat dat, nu ze bij hem aan tafel zaten, natuurlijk wel weer zou lukken. Van Nieuwkerk nam niet eens de moeite meer om nog vragen te stellen; hij volstond met het vertonen van oude fragmenten. Ieders lamlendigheid straalde van het scherm, niemand hoefde nog zijn best te doen. En inderdaad waren de laatste kaartjes weer binnen een paar uur weg.

‘Goeiesmorgens, de musical’, woensdag 20/4, Ned.3, 20.25 uur.