Sahar en familie mogen in Nederland blijven

Sahar Hbrahim Gel. (Still uit uitzending Pauw & Witteman, 15 dec. 2010)

De Afghaans-Nederlandse scholiere Sahar Hbrahim Gel en haar familie mogen in Nederland blijven. Minister Gerd Leers van Imigratie en Asiel wilde haar aanvankelijk uitzetten, maar heeft nu besloten hen toch een verblijfsvergunning te verstrekken.

Sahar zit in Leeuwarden op het gymnasium en zou te verwesterd zijn om nog terug te keren naar Afghanistan. Daar zou ze in de problemen komen en de rechtbank bepaalde in janurai dan ook dat de afwijzing van haar asielverzoek niet voldoende onderbouwd was.

Maar minister Leers beweerde dat er in Nederland vierhonderd meisjes als Sahar zijn. Ze wonen in Nederland, zijn verwesterd maar moeten volgens hem toch terug naar Afghanistan. De media-aandacht voor de zaak-Sahar was voor hem geen reden een uitzondering voor haar te maken.

Eind maart liet Leers de behandeling van de zaak door de Raad van State echter uitstellen. Hij wilde een zogenoemd ambtsbericht over schoolgaande kinderen, in het bijzonder meisjes, in Afghanistan afwachten.

Minister Leers lichtte zijn beslissing om Sahar te laten blijven later vanmiddag toe op een persconferentie:

“Ik stel naar aanleiding van het ambtsbericht twee criteria voor het niet uitzetten van meisjes naar Afghanistan. Ze zijn tussen de 10 en 18 jaar, want van jongere kinderen kun je verwachten dat hun identiteit nog niet zozeer gevormd is dat aanpassing in Afghanistan problematisch is. Verder moet je minimaal acht jaar in Nederland hebben gewoond. Ook moet er gekeken worden naar andere omstandigheden. Ieder gezin is anders. Zijn er innige banden met Afghanistan, of is het gezin helemaal vernederlandst? Ook medische situatie telt mee. De gevallen worden individueel getoetst.”

Leers haalde uit het ambtsbericht dat een “vergrote psychosociale druk” op verwesterde meisjes komt te liggen die terugkeren. Hoe somber de situatie in Afghanistan ook is, het is niet zo dat ieder meisje te vrezen zou hebben, zei de minister.

“In bepaalde omstandigheden ben ik nu van mening dat je een terugkeer niet kunt verlangen. In het algemeen is echter niet te stellen dat ieder meisje of gezin moet vrezen voor het leven. Maar het bericht geeft wel aan dat we te maken hebben met een ernstige situatie aldaar, waarin het voor verwesterde meisjes lastig om zich daar aan te passen.”