Het voordeel van paramedische thrillers

Loes den Hollander: Zielsverwanten. Karakter, 320 blz. € 19,95

In thrillers doen (para)medische instituten het goed als plaats van handeling. Een hoop afhankelijke mensen in één gebouw, bereikbaar voor de boze buitenwereld en voor gewetenloze witte jassen.

Loes den Hollander, zelf ooit directeur van een instelling in de gezondheidszorg, situeert haar meest recente thriller Zielsverwanten in De Zeemeeuw, een verzorgingshuis voor ouderen te Den Helder. De bewoners zijn dit keer van minder belang dan de onderlinge relaties en machinaties van het personeel: directeur Ageeth is een van de twee hoofdpersonen, de tweede is John, een sympathieke man die een overvaller van zijn eetcafé onder handen nam en derhalve zes weken taakstraf moet uitdienen.

De vertelling in Zielsverwanten is mooi lineair; thrillers hebben de neiging om, met hun eeuwige prologen en flashbacks, de lezer zand in de ogen te strooien door er terecht vanuit te gaan dat een deel van de aanwijzingen in deze tijdkluts domweg verloren gaat. Den Hollander doet in deze thriller niet zo flauw en vertelt het verhaal rustig en rechtuit. Het verleden speelt wel, want Ageeth is getekend door manloosheid en de in het trapgat bungelende voeten van haar vader. John heeft meer menselijk contact met de overleden moeder in zijn hoofd dan met de ijzige echtgenote in zijn bed.

De enige duidelijke truc die Den Hollander in Zielsverwanten toepast, zijn de gestoorde brieven die een onbekende aan Ageeth stuurt en vooral de brieven die deze gek wel schrijft maar niet verstuurt, waardoor de lezer meer weet dan Ageeth. Er is een hoop gekonkel onder het personeel dat nog wordt versterkt door de progressieve zorgvisie van Ageeth, die een moderner bewind voorstaat.

Eenmaal gesponnen is dit web aan kleine intriges een ideaal spinsel om de argwaan van de lezer mee te vangen als op pagina negentig ene mevrouw Van Lieshout vlam vat en zo het eerste verdachte (?) sterfgeval levert. Den Hollander is goed in het doseren van verdacht gedrag en serveert bij sommige gebeurtenissen direct twee kandidaten voor verdenking zodat de lezer alle personages bij toerbeurt verdenkt, ook als hun rijen door onnatuurlijk verloop zijn uitgedund want het blijft niet bij mevrouw Van Lieshout.

De uiteindelijke ontknoping is niet verbijsterend onverwacht, maar dat kan tegen die tijd ook niet meer. Het is een verdienste om een reële dader op te voeren en niet het deus ex machina-kanon af te schieten waardoor de minst waarschijnlijke verdachte het weer eens heeft gedaan.

Robert Gooijer