Het gillen stopt alsof het een afspraak is

Vier dagen van tevoren had ik mijn bioscoopkaartje gekocht, ervan overtuigd dat ik om mijn plek zou moeten vechten met een hysterische kudde prepubermeisjes. De enorme zaal is echter nagenoeg leeg.

Op de paar bezette stoelen zitten wel enkel meisjes: samengeklitte groepjes met lang haar, slotjesbeugels en grote zilveren ringen in hun oren. Hun in Uggs gehulde voeten hebben ze opgetrokken tegen de rugleuningen voor hen, om hen heen liggen korte, glimmende jassen met bontkraagjes. Ze praten zacht met elkaar. Tot de film begint, en Hij op het scherm verschijnt.

Het is een vreemde gewaarwording om tijdens een middagfilm in een bijna lege zaal naast meisjes te zitten die plotseling hartstochtelijk beginnen te gillen. Het gillen duurt een paar minuten en dan stoppen ze er weer mee, alsof het een afspraak is, een code: dat is nou eenmaal wat Beliebers doen. Als je Justin Bieber ziet, gil je.

Ik ben zelf een groot fan van ‘making of’-documentaires. Bovendien stelde ik me zo voor dat de Justin Bieber-film Never Say Never veel extatische concertbeelden met lasershows zou bevatten. En hierin stelt de film niet teleur: het zit vol ontroerende, oude jeugdfilmpjes van een (behoorlijk goed) musicerende Justin, zijn concerttour heeft lasershows én ontploffingen en op een gegeven moment wordt zelfs Snoop Dogg over Bieber geïnterviewd.

Daarbij blijft de omvang en intensiteit van de Justin Bieber-obsessie fascineren: de meisjes die hem ergens op een onbewaakt moment ontdekken en vervolgens haast aanvallen, de natgehuilde gezichten in het publiek, de reacties als er kaartjes worden uitgedeeld. Bieber Fever: de liefde neemt vlammend bezit van hun hersenen.

En dat snap je ook wel: Justin Bieber is namelijk een soort puppy. Hij heeft de grote bruine ogen, de speelsheid en zelfs de aaibare – inmiddels kortgewiekte – vacht. Hij is het perfecte, ongevaarlijke liefdesobject voor een jong meisje. Ze worden verliefd op hem zoals ze ook op puppy’s verliefd worden: o mijn god hij is zo schattig IK MOET HEM HEBBEN HIJ IS VAN MIJ!

In de film leer je Justin ook precies zo kennen: als puppy. Hij stoeit met de tourcrew, kijkt soms trouwhartig de camera in.

Dat is het punt waarop de film niet meer aanvoelt als een kijkje achter de schermen, maar als een vooraf bedacht marketingproduct: nergens is Justin echt aan het woord. Hij lacht, keet, danst en zingt, maar hij blijft immer een vrolijk plaatje. Het materiaal voor een ander, grimmiger beeld is er volop: opgevoed door een tienermoeder, de piranha-achtige meisjesfans, wereldberoemd op zijn zestiende, de tourmensen die zichzelf allemaal de rol van een familielid toebedelen. Je blijft nieuwsgierig naar die keerzijde.

Het populaire Amerikaanse televisieprogramma 60 minutes heeft een peiling gehouden over de stelling ‘Justin Bieber over 30 jaar.’ De winnaar was ‘in celebrity rehab’. Ook hoog scoorde ‘fat and bald’.

Mocht hij ooit kalend en dik in celebrity rehab eindigen, hoop ik dat er weer een ‘making of’ over hem wordt gemaakt.

Renske de Greef