Dit is een artikel uit het NRC-archief De artikelen in het archief zijn met behulp van geautomatiseerde technieken voorzien van metadata die de inhoud beschrijven. De resultaten van deze technieken zijn niet altijd correct, we werken aan verbetering. Meer informatie.
Bekijk hele krant

NRC Handelsblad

Politie, recht en criminaliteit

Lululemon

Ach, Bethesda. Waar rond fijne huizen altijd bloesem lijkt te bloeien. Waar men advocaat, diplomaat of journalist is. En waar, twintig minuten van die enge zwarte scholen van Washington DC, het openbare onderwijs tenminste blank is, maar we noemen het ‘uitstekend’.

Hoe te beginnen over de zaak die hier de laatste tijd zoveel opwinding veroorzaakte? Bij de moord zelf, iets wat hier nooit voorkomt, en nu verdorie net toen iedereen in de aanpalende Apple Store een iPad 2 wilde kopen? Of bij de neiging van mensen om, als ze een zekere mate van welstand bereiken, te versimpelen waarom de rest van de wereld achterblijft?

‘Life is full of setbacks. Succes is determined by how you handle setbacks.’

Of beginnen bij de yogabroek?

Ja, laten we het statussymbool van de hoogopgeleide Amerikaanse moeder eens als uitgangspunt nemen. Wie overdag een yogabroek draagt, heeft tijd en geld. Voor de prijs van vier suburbane yogalessen kun je hier de uniforms en reiskosten van een zwart basketballteam uit een achterstandswijk betalen, zoals de website ‘Stuff White People Like’ het treffend omschreef. Tussen hun yogalessen door, loodsen veel moeders kinderen naar topuniversiteiten.

Children are the orgasm of life.’

Dat heb ik niet bedacht, dat soort onzin staat in het ‘Lululemon Manifesto’. Zoals alle cursieve zinnen in dit stukje. Lululemon maakt de yogabroek der yogabroeken, de Lululemon Athletica Yogapants, en geeft daarbij een manifest vol zelfhulp cadeau. New York Magazine wijdde twee jaar geleden al een kostelijk verhaal aan de cult rond Lululemon. De mannelijke auteur stelde nuchter vast dat de Lululemon-yogabroek vrouwen voor 98 dollar een fantastische kont geeft. Daarover schrijft Lululemon niets in het Manifesto.

‘Visualize you own demise. It can have an amazing effect on how you live for the moment.’ Dat is best een hele uitdaging hoor, je eigen overlijden visualiseren terwijl je net probeert te kiezen tussen de Lululemon Wonder Broek, de Lululemon Stilte Broek en de Lululemon Inspiratie Broek. Iets zegt me dat deze aanbeveling binnenkort uit het Manifesto wordt geschrapt, vooral nu een medewerker van Lululemon op zaterdagochtend 12 maart gekreun hoorde in de winkel aan Bethesda Avenue, en achterin de zaak twee vrouwelijke collega’s vond. De politie maakte al snel bekend dat er twee gemaskerde mannen werden gezocht, die de Lululemon-werkneemsters de avond tevoren bij het sluiten van de winkel hadden verkracht en mishandeld. Eén van de twee was vermoord. In een Lululemon-yogabroek!

‘Your outlook on life is a direct reflection on how much you like yourself.’

Die kan dus ook niet meer. Al snel werd de sfeer in Bethesda een beetje paniekerig. Dat aan de arme, zwarte kant van Washington ruim honderddertig mensen per jaar worden vermoord dat is, nou ja, hun probleem. Maar in blank Bethesda? Waar het risico slachtoffer van een misdrijf te worden nog niet de helft bedraagt van het landelijk gemiddelde?

In en rond blank, welvarend Washington bestaat een onuitgesproken angst: dat de armste, zwarte bevolking de ongelijkheid niet meer pikt. Dat ze hun deel van de welvaart komen opeisen. Lange tijd was het in DC verboden een vuurwapen in huis te hebben. Sinds een uitspraak van het hooggerechtshof dat verbod onmogelijk maakte, steeg het vuurwapenbezit het sterkst in de blanke, rijkste wijken. Die trend zie je ook elders in Amerika. Het magazine van The New York Times bracht vorig weekend nog een mooie pagina met foto’s van gewilde, elegante damespistolen, zoals de ‘Hello Kitty Sig Sauer P226’.

‘That which matters the most should never give way to that which matters the least.’

De stoep van de Lululemon-winkel werd overladen met bloemen en mensen stortten zich een deur verder op de iPad 2 alsof hun laatste uur had geslagen.

De onrust duurde zes dagen. Vorige week vrijdag presenteerde de politie een doorbraak: de tweede werkneemster, die was blijven leven, was aangehouden als hoofdverdachte. Op tv zagen we opgetogen yogamoeders. Hoera. Ja het was natuurlijk heel erg allemaal, maar er waren tenminste nog geen onbekende, lees zwarte, mannen in Bethesda.

Ik ging naar de rechtbank in Rockville, waar de verdachte verkoopster via een videoverbinding werd voorgeleid. De aanklager somde een imponerende hoeveelheid bewijzen op en liet de bloederigste foto’s rondslingeren, goed zichtbaar voor een zaal vol pers. Verdachte had schulden en die avond was zij door haar collega betrapt op diefstal. Verdachte had na de moord alles in scène gezet. Zij had zelfs eigenhandig de yogabroek van het slachtoffer kapot gescheurd.

Wij schreven het hoofdschuddend in onze bloknootjes. Haar Lululemon-yogabroek!

‘Do one thing a day that scares you.’

Margriet Oostveen

oostvm@gmail.com