Leven op de Zuidas: is er al buzz?

De Zuidas is meer dan een kantorentuin. Er worden ook appartementen gebouwd. „Ik wist niet dat je hier ook kon wonen.”

Serie Zuidas NRC, Maart 2011
Serie Zuidas NRC, Maart 2011

Vanachter de grote glazen wand in haar slaapkamer kijkt de 24-jarige Mariel Koning uit op de mierenhoop die zich richting station Amsterdam Zuid begeeft. De werkdag zit erop. Advocaten, bankiers en consultants verlaten hun kantoren en mengen zich met de rest van Nederland in metro’s en treinen.

Sinds augustus vorig jaar huurt Koning een appartement op de vierde etage van Django, een van de gloednieuwe wooncomplexen die tussen de kantoortorens zijn neergezet. Tegelijkertijd begon ze als advocaat-stagiaire bij Stibbe. Klaar voor een bruisend leven in het ‘Manhattan’ van Amsterdam: de Zuidas.

„Ik wist eigenlijk niet eens dat je hier ook kon wonen”, vertelt Koning als ze de woonkamer inloopt. Ook hier ramen tot aan de vloer en uitzicht op de bouwput die de Zuidas nog steeds is. „Ik viel voor de ruimte en het licht. Ik wilde het ook niet meteen afschrijven alleen omdat het niet in de Pijp was.” Dat het zo dicht bij haar werk is, komt juist wel goed uit. Wel koos ze het appartement zo dat het niet uitkijkt op de Stibbe-toren als ze ’s ochtends wakker wordt.

Op de Zuidas vind je een kapper, een sportschool en een stomerij, maar sfeervol is het er niet. „Dat is nog een pijnpunt, vooral in het weekend”. Winkels zijn er weinig, de meeste horeca is in het weekend dicht. „Het zou leuk zijn als het op termijn wat levendiger wordt.”

Echte luxe is er ook te vinden. Bovenin de 25 verdiepingen tellende woontoren New Amsterdam staat een penthouse van 300 vierkante meter te koop. Prijs: 1,9 miljoen euro. Ook verhuurde appartementen op de etages daaronder worden zijn te koop. Prijzen liggen rond de negen ton voor 170 vierkante meter. Voor dat geld krijg je een pratende lift, opent je voordeur met een elektrische sleutel en heb je een centrale bediening voor sfeerverlichting, vloerkoeling en contact met de 24-uurs bewaking. Toegang tot de spa, de fitnessruimte en het glazen zwembad is optioneel, à 1.200 euro per jaar.

De luxe voorzieningen trekken niet alleen yuppen aan. „Dit vind je niet meer in de binnenstad”, zegt makelaar Sander Bovenkerk, terwijl hij de deur opent van een glazen balzaal met panoramisch uitzicht. „We krijgen naast de jonge zakenmensen ook oudere echtparen uit Oud-Zuid voor een bezichtiging.”

Om te voorkomen dat de Zuidas buiten kantoortijd een winderige, verlaten nieuwbouwwijk wordt, zijn initiatieven als Amsterdam Bright City – opgericht door ABN Amro en de Vrije Universiteit – druk in de weer met sociale en culturele evenementen. „Het doel was om de Zuidas diverser te maken; meer kleur, meer vrouwen en studenten”, zegt programmadirecteur Olivier Otten. Die doelstelling is inmiddels uitgebreid: „We proberen een ziel toe te voegen aan een zielloos gebied. Nu is het vooral mooie architectuur, maar lang niet alles is even geslaagd. Er moeten meer winkels komen op de begane grond. Er moet een buzz zijn.”

Dus worden er openluchtconcerten op het Gustav Mahlerplein georganiseerd, een hardloopwedstrijd met ‘hakken en pakken’ en literatuur- en filosofieavonden. Het stationsgebouw krijgt een Starbucks. Op de pleinen staan kunstwerken uit bedrijfscollecties en op een groot scherm wordt videokunst vertoond. En er zijn plannen voor een kas, waar groente voor de restaurants zal worden verbouwd. „Je moet de Zuidas gaan zien als een kleine stad, waar alles samen komt”, zegt Otten.

De leefbaarheid mag dan nog wat aandacht nodig hebben, (net)werken beheersen ze op de Zuidas. Deze dynamiek spreekt tot de verbeelding, getuige ook de populariteit van de bestseller Zo Zuidas, geschreven door drie anonieme jonge vrouwen die er werken. Er wordt in wat afgeborreld, genetwerkt en geflirt. „Lichtelijk overdreven, maar heel herkenbaar”, is de reactie van veel jonge Zuidassers op het boek. Menig relatie is in de kantoorbar of in bekende kroegen als Dickys en De Blauwe Engel opgebloeid of om zeep geholpen.

Het resultaat van een 24-uurs economie waar iedereen te dicht op elkaars lip zit? Of zoals ooit bezongen door het cabaret van jonge Amsterdamse advocaten: ’s Avonds in dat prachtkantoor/gaat het werken rustig door/je vrienden bellen uit de kroeg/maar jij bent nooit billable genoeg/je belt nog één keer met L.A./moet daarna verder met dd/het werk had je niet voorzien/het licht blijft aan langs de A10.