Gaddafi ideale schurk voor Sarkozy

Moammar Gaddafi. Foto AFP

Sarkozy heeft in de Libische dictator Gaddafi de ideale schurk gevonden. Door zijn leger aan te vallen komt de Franse president op goede voet met Arabische immigranten in eigen land, versterkt hij de nationale trots en laat hij het ‘laffe’ Duitsland achter zich.

Dat betoogt de Parijse politicoloog Dominique Moisi, auteur van The Geopolitics of Emotion (Doubleday, 2009), op opiniesite Project-syndicate.org. De leidende rol van Frankrijk in het instellen en handhaven van de no-flyzone vindt hij heel begrijpelijk. “Fransen hangen hun nationale identiteit op aan hun internationale status. Zoals anderen ons waarnemen, zien wij onszelf. Niets is erger dan onverschillig bejegend of niet opgemerkt worden.”

Fransen en Britten als bevrijders
Moisi ziet de interventie als een inhaalslag ten opzichte van Duitsland, dat zich onthield van stemmen in de VN-Veiligheidsraad. “Hun lafhartigheid is opvallend”, schrijft hij. “De Franse (en Britse) vlaggen zullen wapperen in het bevrijde Libië.”

Karikatuur van een despoot

De prominente rol is Sarkozy op het lijf geschreven, meent Moisi. “De president houdt van crises. Macht is voor hem het nemen van moeilijke beslissingen onder ongunstige omstandigheden.” Daar tegenover staat Gaddafi. “Een karikatuur van een despoot”, aldus de politicoloog. Hij haalt de aanslag op het Franse UTA-vliegtuig in 1989 aan, een terreurdaad waar Gaddafi volgens hem een aandeel in had. Ook ‘Lockerbie’ is nog niet vergeten.

Verzoek van Arabieren
Welkom is de steun van de Arabische Liga, het verbond van 22 Arabische en islamitisch-Afrikaanse landen. Het Westen probeert hier niet zijn eigen waarden op te leggen, argumenteert Moisi, maar verdedigt de vrijheid en “respect voor het menselijk leven”. De Arabieren hebben hier zelf om gevraagd, benadrukt de Franse geleerde.

Franse trots bij immigranten
De gretigheid waarmee Sarkozy zich in het conflict stort staat in schril contrast met de aarzeling bij de revoluties in Egypte en Tunesië. Enkele Franse ministers lagen zelfs onder vuur omdat ze warme relaties onderhielden met de inmiddels verdreven dictators. Een andere reden voor die terughoudendheid, zo schreef nrc.next vanmorgen, is het koloniale verleden van Frankrijk in Noord-Afrika. “Hij wilde niet van neokolonialisme worden beschuldigd, waarna hij het verwijt kreeg afwachtend en zelfs onverschillig te zijn”, aldus nrc.next.

Zo bezien is de koerswijziging inzake Libië radicaal. Maar Moisi vindt het een geslaagde keus, een uitgelezen kans zelfs. “Nu Frankrijk het voortouw neemt om de Libiërs tegen hun leider te beschermen, kunnen immigranten trots zijn op zowel hun Franse als Arabische wortels.” Bovendien zijn er volgend jaar presidentsverkiezingen. Als Sarkozy de oorlog tot een goed einde brengt, kan hij misschien zijn achterstand in de peilingen wegwerken.

Eerder in deze serie: ‘Persstemmen: no-flyzone onvermijdelijk, maar risicovol’, ‘No-flyzone heeft dubbel effect: bescherming bevolking en versterking opstand’, ‘Zoon Gaddafi bedoelt het allemaal niet zo kwaad’, ‘Vijf tips om een dictatuur coupbestendig te maken