Voor een man alleen

Er zijn steeds meer vrouwen die mij allerlei aanbiedingen doen die ik niet goed kan weigeren. Zo vond ik een briefje in de bus met de tekst: „Uw huis heerlijk schoon en opgeruimd…!Daar kan ik voor zorgen. Ik ben ook een toegewijde kinderoppas. Ik ben Ana uit Spanje, ik werk hard en ben goudeerlijk. Ik spreek Spaans en Engels en ben blij als u mij uitnodigt voor een vrijblijvend gesprek.”

Was ik nu een man alleen en keek ik elke dag triest naar mijn met dikke lagen stof en spinrag overdekte meubels, dan wist ik het wel. Ana uit Spanje!

Maar er is op dit gebied nog veel meer, merkte ik. Onlangs schreef ik een stukje over de wanorde die in mijn werkkamer heerst en waarvoor mijn vrouw geen verantwoordelijkheid meer wil dragen. Daardoor kan ik vaak allerlei documenten niet vinden.

Daarop kreeg ik een meelevend briefje van een mevrouw uit Alphen aan den Rijn. Ze noemde mijn beschrijving ‘treffend’ en voegde eraan toe: „Het is erg moeilijk om dierbare spullen weg te doen of je nu in een groot huis of een klein appartement woont, zeker als je journalist bent en een brede belangstelling hebt.”

Een vrouw die meteen al zo’n begrijpende toon aanslaat, maakt mijn knieën slap. Zou zij me persoonlijk willen komen helpen, vroeg ik me bijna juichend af. En jawel. Ze wees me erop dat over dit onderwerp goede boeken bestaan, maar dat ‘een blijvend opgeruimde kamer’ ook bereikt kan worden met behulp van een ‘Professional Organizer’, een uit Amerika overgewaaid beroep dat, volgens haar, ook in Nederland steeds meer terrein wint.

En laat zij nou toevallig ook zo’n professional zijn. „Als gecertificeerd Organizer help ik particulieren en bedrijven onder andere met het organiseren van hun werkplek, het leukste werk dat er is. En daarom schrijf ik u deze brief, ik zou u graag behulpzaam willen zijn met het blijvend georganiseerd inrichten van uw werkkamer, waardoor u zich in alle rust kunt bezighouden met wat u het liefste doet: onderzoeken en schrijven!”

Het intakegesprek was gratis, schreef ze achteloos aan het einde. De rest niet, begreep ik, en daar rees meteen een ongehoord hoge barrière voor me op: hoe kreeg ik deze ambitieuze, maar ongetwijfeld peperdure adviseuse een huis binnen waar al een andere organizer de lakens uitdeelde? Hier dreigde een clash van geciviliseerde organizers. (Lezer, tel de Engelse woorden in deze Nederlandse alinea.)

Dus liet ik deze brief machteloos op mijn nog steeds onopgeruimde bureau liggen en klauterde over uitpuilende, scheef weggezakte archiefkasten naar de deur om plaats te nemen in de woonkamer, waar die andere organizer nog wél kraakheldere orde op zaken wil stellen.

Daar mijmerde ik een poosje over andere taken waar een ‘Professional Organizer’ mij behulpzaam bij zou kunnen zijn als ik „voor mezelf zou moeten zorgen”. Een kookster, een naaister, een strijkster – ik zou ze allemaal nodig hebben. Wel een beetje verdacht dat ik steeds voor vrouwen koos, ik wilde toch niet weer meteen „onder de pannen”?

Was er nog iets wat ik door mannen wilde laten doen? Opeens wist ik het – een geweldig idee. Ik zou een man kunnen vragen onder mijn naam mijn stukjes te schrijven; voor een vrouw zou dat nogal lastig worden.

Het uitbesteden van deze stukjes scheelde mij een hoop tijd en op die manier zou ik het net zolang kunnen volhouden als Heldring, Hofland en Campert.