Underdog

Akkoord, moorddadige tirannen moeten worden aangepakt. En de ene burgeroorlog is de andere niet. Maar dat het Westen telkens opnieuw optreedt als moraalridder doet meer kwaad dan goed.

Inmiddels kijkt niemand er meer van op dat het Midden-Oosten van haat jegens het Westen is vervuld. Dat is altijd zo geweest, zegt men. Maar dat is onjuist, het is niét altijd zo geweest. Het Midden-Oosten als internationale probleemzone is een product van twee wereldoorlogen en onrechtmatig toegeëigende invloedzones. Inmenging van het Westen is er een relatief recent verschijnsel. De haat ook.

Of het nu goedschiks of kwaadschiks gebeurt, de bemoeienissen zijn er sindsdien altijd geweest. De tiran bombarderen is immers net zoveel inmenging als de tiran steunen. Wij zijn er niet weg te slaan. Alleen verpakken we onze aanwezigheid in de waan van de dag; in bloemetjes als het wat oplevert, en in granaten als we het welletjes vinden.

Vanuit de positie van de underdog valt dat moeilijk te begrijpen. Mensen in Zimbabwe, Noord-Korea of Birma zijn al jaren het slachtoffer van onrecht. Maar daar waagt het Westen zich niet aan.

Voor inmenging, zoveel is duidelijk, bestaat geen norm. Er is geen grens aan kwaad. De één onderdrukt systematisch en blijft ongestraft, de ander doet hetzelfde en wordt om de oren geslagen. Zo bezien zijn het vooral de dictaturen die berekenbaar zijn, want het is het Westen dat maar niet in staat is met één maat te meten.

En áls er dan internationale overeenstemming is op het hoogste niveau, zijn het toch weer de Verenigde Staten, Groot-Brittannië en, in dit geval, Frankrijk die uitrukken. Het signaal blijft onveranderd en net als in de afgelopen eeuw: zij hebben het voor het zeggen - terwijl ieder conflict een uitgelezen kans zou moeten zijn om dat andere werelddeel, het Midden-Oosten, Afrika, Latijns-Amerika, Azië , te betrekken in de oplossing van het niet-Westerse probleem.

Dat betekent ook dat die continenten militaire macht moet worden gegund. Maar dat vergt vertrouwen, waar het Westen nooit een voorbeeld in is geweest.

Allicht blijft willekeur dan de enige optie.

Floris-Jan van Luyn