Martin van Geel is niet te benijden

Martin van Geel heeft het zwaar. Iedere keer als hij lekker bij een club aan het werk is, gaat die verdraaide telefoon weer. Dirk Scheringa aan de lijn. Of John Jaakke. Dan Eric Gudde. (Ex-)bonzen uit de voetbalsport. Van AZ, Ajax of Feyenoord.

Nachten lag hij er wakker van, in mei 2002. Was leuk bezig als directeur bij Willem II, de eerste club die hem ooit als voetballer betaalde. En het ging nog goed ook, met Co Adriaanse als trainer. Van Geels hart lag er voor eeuwig, noteerde het AD. Maar hij ging dus naar AZ. Hij vond het wel rot voor die mensen in Tilburg. Al haalde hij niet lang daarna voor AZ vijf spelers bij Willem II weg.

Clubliefde bestaat niet bij voetballers, wist Van Geel. Die zijn meer van de betaalde aanhankelijkheid.

In Alkmaar tekende Van Geel voor onbepaalde tijd, AZ was tenslotte een „fantastische club”. Jammer toch dat hij al drie jaar later, in 2005, het gevoel had er wel mee klaar te zijn. Maar gelukkig, Ajax belde. Toeval natuurlijk. Het duurde weer een paar doorwaakte nachten, maar toen was de lokroep uit Amsterdam niet langer te weerstaan.

Jammer, het werd geen succes bij Ajax. Terwijl hij nog wel voor die club Kenneth Perez bij AZ had losgeweekt. Dat had hem nog de woede van Scheringa opgeleverd, die hem met een DSB-stadionverbod wilde bestraffen.

In 2008 klopte Roda JC bij hem aan. En zo zat Martin van Geel gisteren als directeur in het Parkstad Limburg Stadion, waar zijn club tegen Feyenoord speelde. Zijn club? Nou, ja, hij gaat dus dit jaar naar Feyenoord. Na „schitterende jaren” in Kerkrade. Op de website van Roda zei hij dan ook de club met een „dubbel gevoel” te verlaten.

Zoals gezegd: Van Geel is niet te benijden. Word je telkens aangetrokken als directeur om de continuïteit van een club te verzekeren, anders dan die passant die trainer is, piept een jaartje of drie later toch weer die verrekte smartphone. Daar gaat je nachtrust. PSV, trouwens, is dat niks voor hem? Prachtige club.

john kroon