Kabinet 'denkt na' over lobby voor Wellink bij ECB

Nout Wellink kreeg de laatste jaren veel kritiek als bank- president. Hoe moeilijk is het voor politici om toch te gaan lobbyen voor Wellink als opvolger van ECB-president Jean-Claude Trichet ?

Hij had er zichtbaar moeite mee, maar uiteindelijk kwam het hoge woord er gistermiddag dan toch uit. Ja, het kabinet denkt na om Nout Wellink, de president van De Nederlandsche Bank, naar voren te schuiven als opvolger van Trichet bij de Europese Centrale Bank (ECB). „We moeten de ontwikkelingen afwachten”, zei minister De Jager (Financiën, CDA) in het tv-programma Buitenhof. „Maar mocht de mogelijkheid zich voordoen, dan zal het kabinet zich erop beraden. Zonder dat nou precies te bevestigen, denken wij wel na, inderdaad.”

Wellink is een gerenommeerd bankier, iemand van monetaire statuur, zei De Jager. Maar jammer dat de allereerste president van de ECB Wim Duisenberg heette. „Dan is het een beetje gek om dan weer een Nederlander ...”, zo temperde hij direct de verwachtingen. Om daar snel aan toe te voegen dat Duisenberg destijds formeel voortijdig is opgestapt, zodat je dit ook weer niet kan afdoen als een volledige Nederlandse beurt.

Buitenlanders zouden zich anders uitdrukken als zij een lobby voor een internationale positie voeren.

Inderdaad lijken de kansen van Nederland gering. Na Duisenberg en de Fransman Trichet is een andere EU-lidstaat aan de beurt, zo wil de Brusselse logica. Een Duitser? Een Italiaan? Maar doordat Axel Weber, een gedoodverfde kandidaat van de Duitsers, onverwacht afviel, is een klein degelijk Noord-Europees land een serieus alternatief geworden.

De Jager heeft niet zomaar moeite om zich achter Wellink te scharen. De Nederlandsche Bank kreeg de laatste jaren veel kritiek. Vooral om haar rol bij de déconfitures van DSB en Icesave en bij de opsplitsing van ABN Amro door drie buitenlandse concurrenten.

Het zette de minister er mede toe aan om, zeer tegen de zin van de centrale bank in, een nieuwe structuur voor te stellen aan het Frederiksplein. Naast de president moet er een tweede sterke man komen. De directeur bankentoezicht gaat straks het woord voeren bij perikelen in het bankwezen. De president doet dan alleen nog het monetaire werk.

Ook de benoemingsperiode bij De Nederlandsche Bank werd door De Jager beperkt tot maximaal twee termijnen van zeven jaar, waardoor de minister de vertrekdatum van Wellink op juni dit jaar vaststelde. Dan is het een beetje vreemd als het kabinet plotseling gaat lobbyen voor Wellink op een nog veel machtiger positie.

Minister De Jager lijkt vooral onder de indruk te zijn van deze binnenlandse politieke gevoeligheid. Internationaal gezien zijn er legio argumenten om als Nederland voor een ECB-presidentschap te pleiten.

De zetel in de G20 ging al verloren, die in het IMF dreigt ook te verdwijnen. Wellink is nu nog voorzitter van het Bazels Comité, het overlegorgaan van internationale centrale banken dat grote invloed heeft op de kapitaaleisen die voor banken gelden. Die post gaat binnenkort ook verloren. En met het vertrek van Wellink uit het bestuur van de ECB (als afgevaardigde van De Nederlandsche Bank) verliest de ECB een nestor en Nederland een goede ingewijde in Frankfurt.

En qua kritiek op Wellink: in andere lidstaten liggen de centrale bankiers ook regelmatig onder vuur. Trichet leerde al dat je met een omstreden verleden prima president van de ECB kunt worden. Jarenlang was de Fransman verwikkeld in een strafzaak rond Crédit Lyonnais. Vrijspraak was voldoende om topman te kunnen worden.