Alweer een zege voor Australië

De Australiër Matthew Goss is de eerste niet-Europeaan die Milaan-Sanremo wint.

Via de wielerschool van het Italiaanse Mapei in Varese vond Goss zijn weg in Europa.

Australian Matthew Goss (C) of the HTC-Highroad team crosses the finish line and wins the the 102th edition of the Milan-Sanremo race on March 19, 2011 in San Remo. Fabian Cancellara of Switzerland placed second, Belgian Philippe Gilbert of Omega-Pharma finishing third. AFP PHOTO/Luk Beines
Australian Matthew Goss (C) of the HTC-Highroad team crosses the finish line and wins the the 102th edition of the Milan-Sanremo race on March 19, 2011 in San Remo. Fabian Cancellara of Switzerland placed second, Belgian Philippe Gilbert of Omega-Pharma finishing third. AFP PHOTO/Luk Beines AFP

Een ander koersverloop, een andere winnaar. Voor het eerst sinds 1991 vielen in de wielerklassieker Milaan-Sanremo belangrijke beslissingen al vóór Cipressa en Poggio. Eindelijk eens geen massale eindsprint. En voor het eerst in de 102-jarige geschiedenis won een Australiër: Matthew Goss uit Launceston (Tasmanië) stond na afloop op het erepodium tussen de toppers Fabian Cancellara (tweede) en Philippe Gilbert (derde). „Ongelofelijk”, zei de verrassende winnaar. „Van zo’n seizoenstart had ik nooit durven dromen.”

Mario Cipollini, winnaar van La Primavera in 2002, was een van de weinigen die Goss vooraf noemde bij de favorieten. Natuurlijk, de 24-jarige sprinter van HTC Columbia had dit jaar al acht wedstrijden gewonnen, waaronder etappes in de Tour Down Under, Ronde van Oman en Parijs-Nice. Maar alle ogen waren vooral gericht op zijn ploeggenoot Mark Cavendish, die in 2009 al eens de snelste was in Sanremo en nu met veel tamtam aankondigde dat hij over een bij de autoracestal van McLaren ontwikkelde superfiets beschikte.

Logisch dat de concurrentie gas gaf toen Cavendish met andere favorieten als drievoudig winnaar Oscar Freire en wereldkampioen Thor Hushovd op 85 kilometer voor de finish in de gladde afdaling van La Manie op achterstand raakten. Wisten zij veel dat ze Goss daarmee in een zetel naar de heuvels in de finale brachten? Volle bak koers, vechten voor elke seconde om vooruit te blijven!

Maar toen Gilbert, Vicenzo Nibali, Alessandro Ballan en de verrassende Greg van Avermaet op Cipressa of Poggio niet wegkwamen en Goss bij de tien eersten de straten van Sanremo binnenreed, was een sprintzege van de Australische krachtpatser ineens een stuk minder verrassend. Ook hij beschikte net als Cavendish over de ‘Formule 1-fiets’ en de koerskennis van viervoudig winnaar Erik Zabel, als adviseur verbonden aan HTC Columbia. Ook hij kan een wedstrijd afmaken, zelfs na 298 kilometer.

Alweer een overwinning voor een renner uit Australië, dat al vóór Milaan-Sanremo eerste stond op de wereldseizoenranglijst voor landen. Tien Australiërs gingen zaterdag van start. Behalve Goss behoorden tot de uitblinkers ook de jonge Rabo-debutant Michael Matthews, sterk in dienst van kopman Freire, en de als tiende geëindigde Stuart O’Grady. De routinier van Leopard-Trek was in 2007 de eerste Australiër die de klassieker Parijs-Roubaix won. Ook Cadel Evans (eerste wereldkampioen in 2009) en Phil Anderson (eerste gele trui in de Tour in 1981 en eerste ritzege een jaar later) bereikten mijlpalen voor het Australische wielrennen. Een eerste Australische WorldTour-ploeg, Pegasus, ging eind vorig jaar op het nippertje niet door wegens financiële problemen.

Na pioniers als Anderson en ook Alan Peiper (tegenwoordig ploegleider van Goss) kwamen in de jaren negentig steeds meer Australische renners naar Europa. „Dat is geen toeval, dat komt door de gerichte sportpolitiek van het Australian Institute of Sport”, vertelde in 2002 sprinter Robbie McEwen, die zelf in 1994 naar Europa verhuisde, grote successen behaalde bij Rabo en Lotto en nu rijdt voor RadioShack. Trainers met Oost-Duitse en Italiaanse achtergrond ontwikkelden de talenten, die veelal een achtergrond hebben als baanwielrenner. Na de eerste lichting met onder anderen de Nederlands Australiër Patrick Jonker vonden de laatste tien jaar steeds meer renners van Down Under de weg naar Europa, via wielerscholen van Cottbus (Heinrich Haussler) tot Italië (onder anderen Evans en Michael Rogers ).

Ook Goss heeft een achtergrond bij de beroemde wielerschool van Mapei in het Italiaanse Varese, waar hij bij een test in 2006 records brak qua explosieve kracht en zuurstofopname. Als jochie begon hij met Australian Football, een mix van voetbal en rugby, maar koos daarna voor de lokale wielerploeg Pure Tasmania. Nationale titels voor onder de zestien en negentien jaar volgden. Op de baan werd hij in 2006 wereldkampioen ploegachtervolging. Na drie jaar in de ploeg van Bjarne Riis (zege in Parijs-Brussel 2009) stapte hij vorig seizoen over naar HTC Columbia.

In zijn woonplaats Monaco, vlak bij de Poggio, traint hij regelmatig met andere Australiërs of renners als Filippo Pozzato en de Belgen Gilbert en Tom Boonen, die zaterdag als 28ste eindigde. „Tom is een echte vriend”, zei Goss na zijn zege tegen la Gazzetta dello Sport. „Hij vroeg me of ik zelf wel in de gaten had dat ik op sommige momenten sterker ben dan Cavendish.” Goss was niet alleen de eerste Australische winnaar, hij was zelfs de eerste niet-Europese renner op de erelijst van La Primavera. Bolwerken België en Italië ruzieden na afloop vooral over Pozzato, die al dan niet Gilbert opzettelijk had doen verliezen. Daarmee werd ouderwets de spanning opgevoerd naar de volgende klassieker, de Ronde van Vlaanderen over twee weken. Ook daar won nog nooit een niet-Europeaan.