Peilloos diep zwart gat

The Hole 3D

Regie: Joe Dante. Met: Chris Massoglia, Nathan Gamble, Haley Bennett, Teri Polo, Bruce Dern. In: 32 bioscopen. ***

Dat het in buitenwijken niet pluis is, kan geen verrassing meer zijn, maar de jeugdfilm The Hole biedt een onderhoudende variatie op dit gegeven. Als puber Dane, zijn jongere broertje Lucas en hun alleenstaande moeder van New York verhuizen naar de suffe buitenwijk van een ingeslapen dorpje ergens in niemandsland, vinden ze een donker gat in hun kelder. Het leuke buurmeisje waar Dane stiekem naar gluurt wil maar al te graag kennis maken met haar nieuwe buren. Alles beter dan verveeld rondhangen in de tuin.

Wat zit er in die kelder? En waarom is het luik dat het gat afsluit stevig dicht geschroefd en nog eens extra beveiligd met kettingen? De drie kunnen de verleiding niet weerstaan. Het luik moet open, de kelder aan een nadere inspectie onderworpen. Ze ontdekken dat de diepte ervan peilloos is als ze er een videocamera aan een touwtje in laten zakken.

Langzaam blijkt dat het diepe, donkere gat de angsten van de persoon die er naar kijkt onthult. Het is een confronterende spiegel: Lucas’ angst voor clowns wordt aangedikt, Dane’s schuldgevoel over een gebeurtenis uit zijn jeugd komt terug en het buurmeisje wordt gedwongen haar jeugdtrauma onder ogen te zien. De drie moeten in het reine zien te komen met hun angsten, trauma’s en schuldgevoelens.

Regisseur Joe Dante (Gremlins) maakt er een aardig avontuur van, niet bijster opzienbarend of opwindend, maar wel met sterke momenten. Vooral de barokke scène waarin Bruce Dern als gekke uitvinder temidden van vele brandende lampen de kinderen waarschuwt voor het gat is visueel indrukwekkend, evenals de climax waarin een vertekend perspectief herinnert aan het Duitse expressionisme. Dante speelt ook graag met hoogte en diepte, wat door zijn ingehouden gebruik van 3D op vrij subtiele wijze benadrukt wordt. Heel soms valt Dante terug op meer doorsnee gebruik van diepte. Zo filmt hij van boven hoe Dane een honkbal omhoog gooit, waardoor je toch weer onwillekeurig in de bioscoopstoel bukt.

André Waardenburg