Muziek

Intens persoonlijk

Lucinda Williams: Blessed

cd pop

Niemand zingt zoals Lucinda Williams, in een zuidelijke Amerikaanse drawl waarbij ze de woorden half inslikt en die klinkt alsof ze net uit de kroeg gerold is. Volgens het principe dat liefdesverdriet een goudmijn is voor een songschrijver, zijn haar platen beter naarmate er meer persoonlijke ellende uit de teksten spreekt. Op haar tiende album Blessed haalt ze het niveau van haar meesterwerk Car Wheels On A Gravel Road (1998), in die zin dat ze intens persoonlijke ervaringen in sterke songs heeft gevangen. Ze zingt over de junkies, de boeven en de verraders die ze achter zich liet op haar wanhopige zoektocht naar liefde. Tussen de rauwe emotie van de zwarte countrysongs ‘Ugly truth’ en ‘Soldier’s song’ blinkt de schoonheid van de melodieuze parel ‘Copenhagen’ met prachtige samenzang van het vergeten talent Matthew Sweet. Tel je zegeningen, bezweert Lucinda Williams op dit troostrijke album, het kan altijd nog erger.

JAN VOLLAARD

Vitale uitschieter

De Kift: Brik

cd pop

In circusmuziek, zeemanssmartlap, of draaiorgelwals is geen band zo bekwaam als het Noord-Hollandse De Kift. Oefening baart kunst en na een bestaan van ruim twintig jaar is De Kift geschoold als soms vrolijk (in het openingsnummer) maar vaker melancholisch orkest, dat in mooi uitgewerkte instrumentaties de weemoed bezingt naar de tijd van landweggetjes en vaudevilletheaters. Internationaal kreeg de band de laatste jaren mooie erkenning: voor een singleproject werden Kift-composities uitgevoerd door onder andere Franz Ferdinand en het Amerikaanse Calexico. Op de nieuwe cd Brik houdt Ferry Heijne zijn voordracht op een spreekzangerige manier, maar hij weet er wel een gezongen refrein uit te slepen, meestal licht paniekerig getoonzet door het achtergrondkoor. De muzikanten spelen een afwisselend soort begeleiding: rustig in het couplet, en kleurrijke uitbarstingen van blazers, hakkebord, banjo en viool in het refrein. Muzikaal is bij De Kift de laatste jaren niet veel veranderd. Maar als cd is Brik, met nummers die gebaseerd zijn op gedichten van allerlei herkomst, weer een vitale uitschieter in hun oeuvre.

HESTER CARVALHO

Tourinfo op dekift.nl

Opnieuw ingekleurd

Kurt Elling: The Gate

cd jazz

Bar weinig jazzvocalisten zingen zo nonchalant-los als Kurt Elling. De bariton (Chicago, 1967) komt met zijn buigzame stem langs alle octaven, neemt risico’s en geeft een onweerstaanbare invulling aan techniek en voordracht. Op The Gate interpreteert Elling, net als op zijn vorige plaat Dedicated to you, klassiekers in nieuwe arrangementen. Het is een wat onsamenhangende pop- en jazzverzameling, maar het levert leuke verrassingen op. ‘Steppin’ Out’ van Joe Jackson krijgt een mahoniekleurige behandeling die fijn swingt. Tearjerker ‘After the Love is Gone’ van Earth, Wind & Fire is in gestripte vorm nu een invoelende jazzballade. En Lennon en McCartney’s ‘Norwegian Wood’ heeft een aantrekkelijk steviger aanpak gekregen met ruimte voor een bluesgitaarsolo.

Soul in jazzvorm kan iets geforceerds krijgen, maar wat Elling ook zingt – zo achteloos, chique en goed – het origineel kruipt naar je achterhoofd. En in het geval van ‘Blue in Green’ (tekst Al Jarreau, muziek Miles Davis), wordt het hele plaatje opnieuw ingekleurd.

Amanda Kuyper

Op 19/3 in LantarenVenster R’dam; 20/3 Bimhuis A’dam

Beestachtige klank

Rot.Phil.Orkest/Nézet-Séguin: Berlioz, Symph. fantastique

cd klassiek

Het Rotterdams Philharmonisch timmert aan de weg met tournees, Europese ‘residencies’ en cd’s. De eerste is een geweldige uitvoering van Berlioz’ Symphonie Fantastique onder chef Yannick Nézet-Séguin. Van het Rotterdams is wel gezegd dat het in potentie een ongetemde beestachtigheid in de klank bezit. Die grommende kant paart het aan een kleurenrijkdom die onder Nézet-Séguin wordt benadrukt in Berlioz’ symfonie. Diens originaliteit in instrumentatie en brede, theatrale opzet biedt het orkest dubbel de kans zijn krachtpunten te etaleren. Luister bij voorbeeld naar de duistere inzet van de Méditation van Cléopâtre in de gelijknamige lyrische scene, met fraaie zang van Anna Caterina Antonacci. Naar de fier pompende lage strijkers in het openingsdeel, de zwier van het bal, de onstuimige heksensabbat en aanzwellend omineuze mars naar het schavot.