'Beethoven is niet schattig'

De Canadese pianiste Angela Hewitt is beroemd om haar frisse, ‘zijden’ interpretaties van het werk van Bach. Nu debuteert ze in Rotterdam.

Angela Hewitt. Foto Bernd Eberle
Angela Hewitt. Foto Bernd Eberle

Ian McEwan heeft haar vereeuwigd in een roman. Als de hersenchirurg in Saturday (2005) een ingewikkelde operatie moet uitvoeren, kiest hij een begeleidende cd. Het wordt Angela Hewitts ‘zijden’ opname van Bachs Goldbergvariaties bóven de ‘showy unorthodoxies’ van Glenn Gould. „Ik voelde me natuurlijk vereerd”, lacht Hewitt, „het is een sleutelmoment in de roman. Ik kende Ian toen niet maar ben inmiddels goed met hem bevriend.”

Net als Gould wordt ook de Canadese pianiste Hewitt (52) vooral geassocieerd met Bach. Niet onterecht; ze zette bijna al zijn klavierwerken op cd - „een record voor een vrouwelijke pianist!” Hewitt groeide als dochter van een organist op met Bachs muziek. „Ik speelde al Bach op mijn derde. Vanaf mijn tienerjaren heb ik het repertoire uitgebreid, maar Bach blijft de basis. Zelfs als je de romantische muziek van Chopin speelt, kan die barokke achtergrond helpen bij de articulatie, dansante ritmiek en transparantie van het toucher.”

Het geldt ook voor Beethoven, met wiens Eerste pianoconcert ze deze week debuteert bij het Rotterdams Philharmonisch Orkest. „Na de eerste repetitie vertelde een orkestlid me hoe goed de meerstemmigheid van Bach ook in mijn Beethoven doorklinkt.”

Haar frisse en gestroomlijnde spel neigt ook in barokmuziek naar romantischer gebaren, zonder de muziek al te eigenzinnige interpretaties te willen opleggen. Het leidde tot grote successen. „Mijn debuutalbum bij Deutsche Grammophon in 1985 betekende een doorbraak. Tegenwoordig ben ik bij Hyperion actief, met zo’n drie opnames per jaar. De cd-markt is krap, ik mag van geluk spreken. Maar met jaarlijks 70.000 verkochte cd’s ben ik naar klassieke maatstaven dan ook een ‘bestselling artist’. Het is belangrijk zelf actief mee te werken. Ik onderhoud een shop op mijn website. Wie daar een cd koopt, krijgt meteen een gesigneerd exemplaar thuisgestuurd. Ook zeul ik vaak een cd-koffer mee op reis voor signeersessies. Persoonlijk contact met het publiek is belangrijk.”

Ze kon haar carrière rustig opbouwen. Dat lijkt steeds lastiger. „Solisten van 19, 20 jaar worden tegenwoordig wereldwijd gelanceerd, dat beangstigt me. Je bent dan nog een kind, je moet veel leren, thuis studeren. Waar kun je nog naar uitkijken als je op die leeftijd al met de grootste orkesten hebt gespeeld?”

Toegegeven, haar eigen agenda is ook structureel overvol. Op haar Rotterdamse artiestenkamer bereidt ze alvast concerten voor met muziek van Bach, Brahms en Messiaen. Dit jaar staan cd’s op stapel met Schumann, Bach, Debussy. „Sommige pianisten doen maar twee verschillende recitals per jaar. Niets voor mij, ik heb minstens tien programma’s, plus zo’n dertien uiteenlopende soloconcerten. Het is belangrijk om voor alles open te staan. Er is zoveel prachtige muziek, daar raak ik van m’n leven niet doorheen.’

Hewitts eeuwige muzikale zoektocht leidde een paar jaar terug tot de keuze voor een Fazioli-vleugel, in plaats van de gebruikelijke Steinway. „Meer dan de Steinway kent dit instrument een gedifferentieerd timbre in de verschillende registers. De Fazioli heeft een helder geluid en beschikt waar nodig over grote kracht. Voor de dramatiek van Beethoven is het ideaal. Ook de vroege Beethoven van het Eerste pianoconcert. Sommigen horen daar nog de stijl van Mozart in. Onzin, ook dit jeugdiger werk is al puur Beethoven: eloquent, krachtig, en alles behalve schattig.’

Angela Hewitt, Rotterdams Philharmonisch Orkest o.l.v. Richard Egarr, Beethoven en Mozart. 10-13/3 de Doelen Rotterdam. www.rpho.nl