De beste ideeën zijn helaas van Herzog

‘Songs at the end of the world’, door Wunderbaum en Touki Delphine. Gezien 3/3. Inl. wunderbaum.nl **

Eén groot blanco vel, waarop alles is uitgewist, en dus alles mogelijk is. Dat is hoe Werner Herzog Antarctica voorstelde in zijn documentaire Encounters at the end of te World (2007). Herzog toont de kijker naast adembenemende natuurbeelden de merkwaardige kolonie onaangepaste individuen die er werken en leven. Ze zijn van de rand van de kaart gevallen en misschien wel voorgoed op een plek zonder tijd beland.

Acteurscollectief Wunderbaum liet zich voor zijn ‘theaterconcert’ Songs at the end of the World, samen met muzikanten van Touki Delphine, inspireren door Herzogs documentaire. Jammer is alleen dat hun beste ideeën en mooiste beelden wel erg letterlijk van Herzog afkomstig zijn. ‘Songs’ doet je opveren op het moment dat een verhaallijn of personage van Herzog wordt ingezet. De acteurs stellen er hun eigen materiaal tegenover en delven in die strijd helaas het onderspit.

Opkomst en aankleding zijn fris en geestig. Op een lichtbalk wordt het publiek alvast geïnformeerd over wat het te wachten staat. ‘We komen zo op, in rode sneeuwpakken’. Na opkomst wordt er door de acteurs direct stevig gemusiceerd; sterk elektronisch vervormde rockmuziek. De nummers hebben fraai dromerige teksten, en zijn soms bijzonder goed gezongen: zo blijkt actrice Marleen Scholten te beschikken over een donkere, karaktervolle zangstem.

De scèneflarden die dan volgen, zijn semi-autobiografisch, en tonen momenten uit de jeugd van de acteurs. Het zijn goed gekozen scènes, maar ze zijn ook een beetje loos: lijntjes worden weer losgelaten of verknoopt met het materiaal dat Herzog aanreikt. Dat leidt tot niets: het sterke eigen idee verdampt en het niveau van Herzogs scènes wordt bij lange na niet benaderd.

Er zit één beeldschone scène in ‘Songs’. Daarin hijsen de acteurs levensgrote kwallen van dun plastic richting het plafond. Ze geven licht, en deinen en dansen geruisloos in denkbeeldige golven. Hier komen inspiratiebron en eigen initiatief tot de ideale symbiose. Wunderbaum paart er Herzogs fraaie beelden aan de eigen thematiek: de dromen van de jeugd; het kinderlijk verlangen naar een magisch onderwaterwonderland. Daar toont de voorstelling wat ze had kunnen zijn.