Lichtgevende ruimtepakken

Soms gaat Dr. Zeepaard naar een tentoonstelling. Deze week was hij in het Scheltemacomplex in Leiden. En eigenlijk óók een beetje in het heelal.

Kunstenaar Judith Nab maakte met Pepijn, Marieke, Matthias, Ischa, Raisa en Ties (rechts in astronautenpak) deze schilderijen van het heelal. Foto's Judith Nab
Kunstenaar Judith Nab maakte met Pepijn, Marieke, Matthias, Ischa, Raisa en Ties (rechts in astronautenpak) deze schilderijen van het heelal. Foto's Judith Nab

Dr. Zeepaard was in Leiden, in een oud gebouw in een smalle steeg. Het had een puntdak met balken, het was er schemerig en op de stenen vloer lagen allemaal zilversnippers...

Het leek wel of Dr. Zeepaard in een andere wereld was terechtgekomen. Aan de muren hingen krantenknipsels over verre planeten, prachtige tekeningen van sterren en ontwerpen van ruimteschepen.

In deze ruimtes heeft kunstenaar Judith Nab de afgelopen weken met zes kinderen van 10 en 11 jaar nagedacht over ruimtereizen en het heelal. Zou het leuk zijn, zo’n verre reis?

Misschien voel je je wel erg alleen, dacht Marieke. “Net als bij ratten. Als je te lang alleen bent word je schuw.” Zulke gedachten hangen daar aan de muren.

Maar je kan er ook luisteren naar ‘een bericht uit de ruimte’. Op een schermpje zag Dr. Zeepaard twee astronauten zweven in mooie zelfgemaakte ruimtepakken. Door een koptelefoontje hoorde hij: “Hierbinnen is het lekker warm, maar buiten is het superkoud.” Zulke filmpjes hebben de kinderen in een studiootje in het gebouw gemaakt.

Verderop lagen op de vloer ontwerpen van ruimtepakken. Dr. Zeepaard wou dat hij zelf zo’n pak kon krijgen. Met twee extra armen bijvoorbeeld, automatisch bestuurbaar. Hartstikke handig als je aan een ruimteschip moet sleutelen.

Of het wit-groen-roodachtige pak dat licht geeft (met energie uit zonnecellen) van Ischa. Daarin lijk je als ruimtereiziger zelf wel een beetje op een ster. Superhandig vond Dr. Zeepaard ook de schrapertjes onder de schoenen in het pak van Ties. Die woelen vanzelf stof en steentjes van verre planeten los en verzamelen het.

Op het laatst zag Dr. Zeepaard een deur vol gevarenstickers. Er stond een pijl naast. ‘Niet naar buiten. Levensgevaarlijk! Geen zuurstof!’ Maar Dr. Zeepaard keek natuurlijk toch. Zie je wel, het was een grapje.

Binnen was het donker – als in de kosmos. Er hingen piepschuimen planeten aan het plafond en blauwe lichtgevende draden, en er klonk buitenaardse muziek. Dr. Zeepaard ging op een zacht bankje zitten. Op twee witte muren zag hij grote filmbeelden. Van tekeningen van sterren en van de zes kinderen in hun ruimtepakken of verkleed als buitenaardse wezens.

Hierna gaat Judith Nab met zes kinderen uit het Franse Marseille een reis door de diepzee maken. Ook daar doen wetenschappers mee, die over hun werk vertellen. Daarna gaat Judith met weer andere kinderen een reis naar het binnenste van de aarde maken. Misschien wel in Zwitserland.

En dan? Dan bouwt ze een ruimtevoertuig na waarin bezoekers een grote reis kunnen maken langs al die gedachten en tekeningen en filmpjes. Misschien maakt ze er zelfs een boek van. Dr. Zeepaard hoopt dat het lukt.

Meer over het project op: http://derestvandewereld.blogspot.com/

De tentoonstelling is nog tot 13 maart. Info: http://scheltemacomplex.nl/