Arabische Lente (#slot)

Op de cover van het laatste februarinummer van het Amerikaanse weekblad Time prijkte een groepsfoto van zeven Arabische jongeren die tijdens de recente volksopstanden in de Maghreb en het Midden-Oosten prominent aanwezig waren op het internet. Het coverartikel is een inzichtelijk portret van jonge, activistische internethelden die schuil gaan achter twitternamen als @Gsquare86, @alaa, @slim404, @weddady, @ramyraoof, @sandmonkey.

In perfect Engels of Frans twitterden zij de afgelopen maanden over hun eisen en idealen zoals democratie, mensenrechten, secularisme, een sterk maatschappelijk middenveld. Als eersten maakten ze de wereld attent op de unieke gebeurtenissen in het Tunesische Sidi Bouzid; ze kampeerden, twitterden en facebookten dag en nacht op het Tahrirplein in Cairo, en ze bedachten hashtags (#25jan, #17feb, #20feb) die dictators in die regio hun nachtrust kostten.

Mijn Twitter-app stroomt elke minuut vol met tientallen van hun updates. Ze linken naar interessante artikelen, uploaden foto’s en video’s en geven ongefilterde analyses van wat er gaande is, bijvoorbeeld @Sandmonkey, over jongeren die de straat opgingen, en apathische ouderen die 30 jaar lang de dictatuur van Mubarak hebben verduurd: „And not only did they (parents) enable the regime, they tried to stop us from doing anything to stop, believing that it can’t be stopped. And we defied them, despite the threats & the yelling & the guilt trips & emotionele blackmail, & we proved them wrong. #25jan”

Hun adembenemend verslag van een unieke historische gebeurtenis maakt de Nederlandse politiek ondragelijk licht. Als @Abukhit in Tripoli een foto tweet van een kogelinslag in zijn huiskamer, wordt het moeilijk om Wilders’ heilige verontwaardiging over een flauwe cartoon na te voelen.

Als @ramyraoof via Bambuser (internetdienst waarmee je live beelden via je telefoon kunt streamen) verslag doet van schermutselingen op het Tahrir-plein, dan overvalt je een verpletterend gevoel van moedeloosheid als je zapt naar een studentikoos geitende minister-president bij Pauw & Witteman.

Beter is het om je volledig te bekeren tot het nieuws uit het Midden-Oosten en de Maghreb. Ik doe het in elk geval met overgave, op een wijze alsof de democratiseringsdrift in dat werelddeel ook mij zal verlossen van een – ingebeelde – dictatuur.

#17feb, de dag dat Libiërs in opstand kwamen tegen Gaddafi, heeft mijn nieuwsconsumptie naar een nieuw hoogtepunt gevoerd. Terwijl Al Jazeera Arabisch op mijn laptop aanstaat, en Al Jazeera English op mijn tv, volg ik op mijn iPhone nauwgezet elke tweet over Libië. Krenten in de twitterpap zijn de ongeverifieerde en sensationele berichten. @AlArabiyaEnglish: “UNCONFIRMED reports of a coup against #Gaddafi #Libya #17feb” Of: @REUTERS: “Oil traders cite rumor that Gaddafi shot, pushing down oil prices.”

Voor de geopolitieke duiding verslind ik de tweets van de nuchtere politicoloog Shadi Hamid, @shadihamid: „I know there’s desire to minimize Islamist role in protests but they’ve played more significant role than ppl think, certainly in #Egypt.”

Geen tweet ontsnapt aan mijn aandacht. Thuisbezorgd.nl stelt mij in staat om de dagelijkse wandeling naar de Albert Heijn over te slaan, want wie weet, straks mis ik die ene tweet die de val van Gadaffi aankondigt. Het is een oneindige stroom: elke militaire beweging, elke dode, en elk gerucht komt vervat in 140 tekens voorbij. Ik kom nauwelijks meer aan andere dingen toe en gezien de aard en snelheid van de machtige veranderingen in dat gebied is tweets volgen voorlopig mijn lot. Het is zoals twittergrootheid @SultanAlQassemi het met gevoel voor understatement stelt: „We live in interesting times #Arabrevolution.”