Afsluiting van olieroutes

De olie die het Midden-Oosten produceert, moet goeddeels per tanker naar de VS, Europa, China en Japan. Die tankers moeten door nauwe zeestraten, zoals de Straat van Hormoes, die dagelijks zestien miljoen vaten naar verre markten voert. Het Suezkanaal en Bab-el-Mandeb, de engte tussen Djibouti en Jemen, zijn andere olieaorta’s. Deze zee-engtes zijn ware flessenhalzen: bij crises, bijvoorbeeld tussen de VS en Iran, zouden ze kunnen worden afgesloten. Daarom zijn oliepijpleidingen aangelegd tussen Saoedische olievelden in het oosten van het land en havens in het westen. Ook loopt een leiding van de Rode Zee, dwars door Egypte, naar de Middellandse Zee. Volgens gegevens van het Amerikaanse ministerie van Energie produceerden alle olielanden samen in 2010 gemiddeld 86,7 miljoen vaten olie per dag. Eenderde daarvan komt uit het Midden-Oosten.

Meer dan de helft van alle mondiale olievoorraden ligt in het Midden-Oosten, vooral in Saoedi-Arabië, Irak en Iran. De mondiale olieconsumptie neemt met enkele procenten per jaar toe, terwijl nieuw gevonden reserves daar waarschijnlijk geen gelijke tred mee houden.

Ook gas en kolen spelen in de mondiale energiehuishouding een grote rol, maar duidelijk is dat het Midden-Oosten een regio van ongekend strategisch belang op energiegebied.