Zeehonden krijgen nieuwe baas

230101 Pieterburen. The Netherlands. Lenie 't Hart van de Zeehondencreche Pieterburen. © Photo Dennis Beek. Seals.
230101 Pieterburen. The Netherlands. Lenie 't Hart van de Zeehondencreche Pieterburen. © Photo Dennis Beek. Seals. Dennis Beek

Sinds 1971 vangt Lenie ’t Hart zeehonden op in door haar opgerichte zeehondencrèche in het Groningse Pieterburen. De eerste twaalf jaar als onbetaald vrijwilliger, sinds 1983 krijgt ze naar eigen zeggen een „bescheiden inkomen”.

Lenie ’t Hart kondigt nu aan te stoppen. Dat wil zeggen: vanaf september, als ze 70 jaar oud wordt, draagt ze haar taken als algemeen directeur over. Er wordt gewerkt aan een „gespecialiseerd managementteam” en daar maakt ze geen deel van uit. „Maar ik stop niet met mijn werk voor de zeehonden en Pieterburen blijft mijn hoofdkwartier. Ik zal voor de zeehond blijven vechten tot ik omval!”, stelt ze in een verklaring.

Lenie ’t Hart staat voortdurend middenin de discussie over natuurbescherming in Nederland. Het debat spitst zich doorgaans toe op nut en noodzaak van de opvang van min of meer in het wild levende dieren. Wetenschappers van onder meer instituut Imares wijzen er op dat opvang van zieke zeehonden niet nodig is, zelfs niet als een epidemie grote aantallen zeehonden in de Waddenzee velt. De zogenoemde zeehondenziekte maakte in 1988 en in 2002 veel slachtoffers. De afgelopen twee jaar lijden en sterven veel zeehonden aan longworm, als ze niet gered worden.

Lenie ’t Hart vecht al jaren met groot succes tegen de opvattingen van de Nederlandse ecologische wetenschappers. Met de haar kenmerkende gedrevenheid slaagt zij er keer op keer in het belang van de opvang te onderstrepen, gesteund door haar veertig medewerkers in Pieterburen, onder wie vier dierenartsen en twee biologen. Opvang is een „morele plicht”, vindt ze, niets meer en niets minder. En opgevangen worden heus niet alleen zeehonden die zwak zijn en via natuurlijke selectie in de vrije natuur zouden zijn gestorven. Het zijn dikwijls ook sterke dieren, die worden getroffen door toerisme, visserij of vervuiling. Lenie gaat dus door. „En dat is nodig ook, zolang een instituut als Imares in Wageningen breed in het nieuws brengt dat het beter is om zeehonden in de Waddenzee te laten verrekken”, laat ze weten.

De zeehondencrèche begint dit jaar, dankzij een gift van één miljoen euro van de Nationale Postcode Loterij, aan de bouw van een nieuwe waterzuivering en een verbouwing van de bassins. Eerdere plannen voor een verhuizing naar Delfzijl gingen niet door. Dat gold ook voor een financieel lucratieve samenwerking met een particuliere stichting, Van Klooster. De crèche zoekt nog nieuwe geldschieters.

Arjen Schreuder