Of het eng was op de oceaan, vragen de mannen vaderlijk

Laura Dekker onderbrak haar zeilreis rond de wereld voor een bezoek aan botenbeurs Hiswa. Ze blijkt populair bij schoolkinderen en oudere mannen.

01-03-2011 : ZEILEN : HISWA : AMSTERDAM Laura Dekker in een pauze van haar voort rond de wereld opent de water fun zone gedeelte van de Hiswa. Foto:Richard Wareham
01-03-2011 : ZEILEN : HISWA : AMSTERDAM Laura Dekker in een pauze van haar voort rond de wereld opent de water fun zone gedeelte van de Hiswa. Foto:Richard Wareham SCS/Soenar Chamid

Zeilmeisje Laura behoeft geen achternaam meer. Op de fluorescerend gele capuchontrui waarin zij gisteren in Amsterdam de botenbeurs Hiswa opende, prijkt achter de zwarte letters van haar voornaam alleen een witte punt. Een klas kinderen scandeert haar naam wanneer ze in een heupdiep zwembad in een Optimist verschijnt „om een lintje door te knippen”.

Laura Dekker (15) is terug in Nederland. Niet omdat ze haar zeiltocht gestaakt heeft, maar om nieuwe sponsors te werven om de dure tocht van ruim anderhalf jaar te bekostigen.

Ze heeft nog steeds de ambitie om de jongste ooit te zijn die solo de wereld rondvaart, maar het Guiness Book of Records zal ze er niet meer mee halen. Dat is gestopt met het registreren van records gebaseerd op leeftijd. Ze maalt er niet om, zegt ze zelf. „Als ik het zou halen, weten toch vrij veel mensen het.” Want alles wat Laura doet, ligt onder een vergrootglas.

Ruim honderd mensen kwamen gisteren luisteren naar haar verhaal over de oversteek van de Atlantische Ocean die ze in december maakte. Naast journalisten vooral mannen van middelbare leeftijd, met thuisgesmeerde boterhammen en plastic tasjes van de beursstands, die hun vaderlijke zorgen uitspraken. Of ze wel genoeg water heeft aan boord en of het niet eng was alleen op de oceaan? „Ik word pas bang als ik het niet meer onder controle heb en dat is nog nooit gebeurd”, reageerde ze.

Vragen over zeilen beantwoordt ze graag, maar met „de media” heeft ze meer moeite. Ze is de storm van kritiek op haar voornemen om als jonge tiener alleen de wereldzeeën te bevaren niet vergeten. Noch hoe zij en haar familie belaagd werden toen Jeugdzorg en de Kinderbescherming probeerden haar reis te dwarsbomen.

In juli hief de kinderrechter in Middelburg het toezicht op waaronder zij geplaatst was. In augustus verliet zij Nederland, een jaar later dan de bedoeling was. En eind vorig jaar stak ze over van de Canarische Eilanden naar de Antillen, waar ze sindsdien verblijft met haar vader en oma. Via het Panamakanaal en Australië moet ze over ongeveer een jaar terug zijn in Europa. Wanneer precies hangt er onder meer van af of ze om Afrika heen zeilt, of door het Suezkanaal vaart. Op die laatste route is de kans aanzienlijk dat ze Somalische piraten tegenkomt.

Rond Kerst deed haar vader Dick Dekker in de Volkskrant een noodoproep om een nieuwe sponsor. Tegelijkertijd werden particulieren opgeroepen iets te doneren om haar de wereld rond te helpen. 8.000 euro per maand is er nodig om haar reis en begeleiding te betalen. Van de Hiswa wordt Laura niet rijk. De watersportbeurs betaalt enkel een vliegticket, laat de organisatie weten, en biedt haar „een platform” om met bedrijven in contact te komen die haar kunnen helpen.

Zelf zegt Laura Dekker dat ze hier helemaal niet voor het geld is. „Ik heb niet veel sponsors en dat ligt er vooral aan dat ik geen verplichtingen wil hebben.” Ze houdt er niet van om pootjes te geven op een diner dat een geldschieter organiseert en ze is erin geslaagd haar boot Guppy bijna vrij van reclamestickers te houden. De sponsors die ze heeft, krijgen alleen een vermelding op haar website.

Stuk voor stuk zeggen deze bedrijven Laura Dekker alleen in natura gesteund te hebben. Uit Slovenië kreeg zij een satellietsysteem cadeau, een Zeeuwse werf gaf haar een nieuwe motor, ze hoeft niet te betalen voor haar onderwijs van de Wereldschool en ze heeft gratis voldoende zeildoek tot het eind van haar reis. De sponsors zeggen tot enkele tienduizenden euro’s materiaal geleverd te hebben, omdat ze vertrouwen hebben in Laura’s ambitieuze plan. Ze zijn door haarzelf benaderd. Om geld is nooit gevraagd.

Laura Dekker praat op de Hiswa nog minder graag over geld dan over de kinderbescherming. „Ik moet maar met zo min mogelijk zo ver mogelijk komen.”