Gelukkig, ook wat somberheid

Rango. Regie: Gore Verbinski. Met de stemmen van: Johnny Depp, Isla Fisher, Bill Nighy, Ned Beatty. In: 166 bioscopen (Originele en Nederlandse versie). ***

De moderne animatiefilm is vrijwel altijd ook een filmquiz: naar welke film verwijst deze scène? Sinds jaar en dag is dit de manier om ouders die met hun kinderen meegaan ook een leuke tijd te geven. Die kunnen bij Rango dan hun hart ophalen. De door Gore Verbinski (Pirates of the Caribbean) geregisseerde film is een parodie op de spaghettiwesterns uit de jaren zestig en zeventig. De titel verwijst naar Django (1966) en de film zit tjokvol referenties naar bijvoorbeeld de trilogie die Sergio Leone maakte met Clint Eastwood als de Man with No Name: van de muziek van Ennio Morricone tot het letterlijk citeren van bepaalde shots uit Once Upon a Time in the West, een andere klassieke Leone-film. En omdat Johnny Depp de stem van Rango doet, citeren de makers ook nog even een shot uit Fear and Loathing in Las Vegas, de film waarin Depp Hunter S. Thompson speelt. Het is eigenlijk alleen amusant voor wie het herkent en het maakt van Rango ook een beetje een zelfingenomen product: kijk ons eens slim zijn!

Rango is een kameleon en de bewoners van een woestijnstadje in het Wilde Westen die hij gaat redden van een megalomane burgemeester, zijn viezige ratten en amfibieën met een bobbelige huid. Een beetje eng, maar uiteindelijk zeer charmant.

De film is met veel zorg gemaakt. Hij ziet er prachtig uit, met een soms adembenemende gedetailleerdheid. Ook helt hij meer naar de wat duistere animatiefilms van Tim Burton dan naar het onschuldige vermaak uit de koker van Disney of Pixar – dat alleen al is een verademing. De scènes zijn af en toe wat surreëel en voor jonge kinderen zijn sommige momenten wellicht wat eng. De humor is gevat en de hoofdrolspelers wijken flink af van de lieftallige figuren uit meer mainstream animatiefilms.