Eerste Kamer - hoe lang nog deze luie democratie?

Nog één lijsttrekkersdebat zonder SGP en Partij voor de Dieren, en dan zitten de niet-Eerste Kamerverkiezingen er weer op. Dan zijn morgen de Provinciale Staten gekozen. Op 23 mei horen we hoe het afliep met de Eerste Kamer. Nadat onze Statenleden bijna drie maanden hebben gerekend en gestemd. Eigenlijk te gek voor woorden. We gaan

Nog één lijsttrekkersdebat zonder SGP en Partij voor de Dieren, en dan zitten de niet-Eerste Kamerverkiezingen er weer op. Dan zijn morgen de Provinciale Staten gekozen. Op 23 mei horen we hoe het afliep met de Eerste Kamer. Nadat onze Statenleden bijna drie maanden hebben gerekend en gestemd. Eigenlijk te gek voor woorden.

We gaan er niet over en we weten maar half wie we kiezen in het deeltijdhuis van ons parlement. D66-lijsttrekker Roger van Boxtel is de rest van de week bestuursvoorzitter van de grote zorgverzekeraar Menzis. NRC Handelsblad berichtte gisteren dat Menzis huisartsen geld biedt als zij de gegevens van hun patiënten op een voor Menzis handige manier elektronisch administreren. Dat is een omstreden gang van zaken waar de Eerste Kamer zich actief in mengt. Wat zal Van Boxtel dan doen?

Econoom Arnold Heertje stelt in een column op de website van RTL/Z dat PvdA-lijsttrekker Marleen Barth een wolvin in schaapskleren is: als de betrokken strijder voor gehandicapte jongeren en goed onderwijs, terwijl zij in haar ‘echte’ baan als bestuursvoorzitter van GGZ Nederland actief ijvert voor het doorvoeren van het juist in de geestelijke gezondheidszorg omstreden dbc-systeem.

Een diagnosebehandelcombinatie is een soort eenheidsomschrijving van een kwaal en de bijbehorende behandeling. Die maakt het afrekenen in theorie eenvoudiger. De privacy van de patiënt is volgens een aanzienlijk aantal psychiaters en andere zorgverleners niet verzekerd.

Over de banen en bijbanen van CDA-lijsttrekker Elco Brinkman en VVD-kopman Loek Hermans is al het nodige geschreven. Zij gebruiken altijd het argument dat het nuttig is als senatoren kennis van de praktijk hebben bij het beoordelen van wetgeving. Maar wie weet wanneer zij en hun mede-Eerste Kamerleden voor welk belang opkomen?

De vraag die deze voorbeelden opwerpen is deze: hoe veel langer laten de burgers van een redelijk hoog ontwikkeld land zich de helft van hun wetgevende macht voorschotelen? Die zij niet zelf mogen kiezen en waarvan de leden een veelheid aan soms tegenstrijdige belangen dienen?

De partijen die deze kandidaten naar voren schuiven lijken blij toe dat deze oudgedienden met naamsbekendheid ‘de kar willen trekken’. Maar in welke richting, met welke overwegingen - zou enig partijbestuur of politiek leider hun dat hebben gevraagd? Een luie democratie in actie.