Italiaanse cinema die als een nachtkaars uitgaat

La Nostra Vita

Regie: Daniele Luchetti. Met: Elio Germano, Alina Berzunteanu, Stefania Montorsi. In: 12 bioscopen

In de arthousefilm floreert zoiets als de ‘cinema van de anticlimax’. Realistische films die op allerlei noodlottige of dramatische ontwikkelingen afstevenen om daar als het erop aankomt toch maar vanaf te zien. Die steevast minder gelukkig of minder beroerd aflopen dan je verwacht. Meer zo van: het leven gaat door.

Tot die cinema van de anticlimax kan je Andrea Arnold (Fish Tank) rekenen, of Ramin Bahrani (Goodbye Solo). En gezien La Nostra Vita, de Italiaanse cineast Daniele Luchetti eveneens. Zijn film begint dramatisch genoeg: bouwopzichter Claudio verliest echtgenote Elena in het kraambed. Hij is kapot, maar kan zich dat met drie zoontjes niet veroorloven. Dus steekt Claudio zijn energie verbeten in een bouwproject dat zijn ondergang kan worden.

Luchetti’s werk past in de huidige Italiaanse trend van sober, realistisch drama, maar hij combineerde dat eerder soms mooi met sentiment en wendingen die op het randje zijn.

Ook in La Nostra Vita laat Luchetti zich soms even gaan. Als een begrafenisscène door loeiende Italopop in kitsch lijkt te ontaarden bijvoorbeeld, tot je Claudio opstandig huilend de tekst ziet meekrijsen en de scène heel erg ontroerend wordt. Maar dat gebeurt iets te weinig, de film biedt een inkijkje in het hardwerkend, multicultureel Italië waar iedereen veel te praktisch is voor drama.

Jammer dat Luchetti afziet van echt dramatische wendingen: in het kader van de goede smaak laat hij zo zijn scherpste wapens onbenut. Dat maakt La Nostra Vita even integer als vlak.

Coen van zwol