Soul als een oerkreet

Charles Bradley. Gehoord: 18/2 Tivoli, Utrecht. Herhaling: 19/2 Paradiso, Amsterdam****

Het publiek in Tivoli begroette Charles Bradley met de hartstocht die een zanger van zijn allure verdient. Hij heeft er lang op moeten wachten. De Afrikaans-Amerikaanse Bradley groeide op in Florida, nagenoeg dakloos. Lichtpuntje was de soul van James Brown. Toen hij hem in 1962 zag optreden, wilde Bradley ook zanger worden. Maar hij moest geld verdienen als kok, zodat Bradley pas op zijn 51ste begon op te treden - als James Brown-imitator onder de naam Black Velvet.

Zo werd hij ‘ontdekt’ door het Daptone-label, dat authentiek klinkende soul van hedendaagse artiesten als Sharon Jones & The Dap-Kings uitbrengt. Waarna Charles Bradley op zijn 62ste debuteerde met de zelfgeschreven cd No Time For Dreaming. Hierop verwijst iedere toon naar soulplaten uit de jaren zestig: de ploppende basloopjes, de gebarsten blazers, de kartonnen dozenklank van de drums, en dat alles overgoten met een geraffineerde galm. De hoofdrol is voor Bradleys stem die in nummers als I Believe In Your Love en How Long klinkt alsof hij is bewerkt met schuurpapier en een fijne rasp totdat er nauwelijks meer over is dan een pijnlijke oerkreet.

Op het toneel in zijn zwarte, met glitter afgezette overall, speelde Bradley als voorprogramma van labelgenoot Lee Fields & The Expressions, maar met zijn zevenkoppige band gedroeg hij zich als de ster. Hij zingt niet alleen bloedstollend, hij beweegt ook uitzonderlijk: Bradley viel in spagaat, kronkelde vervaarlijk met het onderlijf of danste als een zwoele kungfuvechter.