Waarom Bukowski razend werd

Op YouTube zag ik een tijdje geleden een uiterst merkwaardig filmpje met de roemruchte Amerikaanse schrijver Charles Bukowski (1920 -1994). Ik zag hem binnen op een bank zitten met een vrouw van wie het gezicht niet goed te onderscheiden was. Ze waren beiden luchtig gekleed, hij in korte broek, zij in een zomers jurkje.

Op de eerste beelden keek Bukowski nog tamelijk gemoedelijk uit zijn ogen, maar opeens leken ze in een heftige relationele twist te zijn beland.

Omwille van de authenticiteit laat ik de teksten onvertaald.

Zij: „Why are you so offended by me doing something else?”

Hij: „Because I live with a woman or she lives with me, she doesn’t live with other people.”

Zij: „I do live with other people and I’m going to for the rest of my life.”

Hij: „I know. I’m going to turn you over to them, don’t you see?”

Plotseling draait hij zich op zijn rug en begint haar met beide benen krachtig van de bank te schoppen, terwijl hij schreeuwt: „You shit! You fucking cunt! You think you can walk out on me every fucking night? You fucking whore! You bitch! Who do you think I am? Just ‘I’m going to do this, live with other people…’ You fucking shit.”

Hij lijkt haar te willen slaan, maar wat er dan gebeurt blijft buiten het bereik van de camera.

Einde filmpje. Iedere toelichting ontbrak. Ik keek er nog een paar keer naar, tamelijk ongelovig.

Was dit echt of gespeeld? Ik kende de reputatie van Bukowski – dronkaard, woesteling – en een deel van zijn al even rauwe werk, maar ik kon me niet goed voorstellen dat hij filmcamera’s toeliet bij zijn privéruzies.

Ik vond geen antwoord op mijn vragen en vergat het filmpje (dat nog altijd op YouTube te zien is onder de naam Bukowski met de toevoeging „finding his soon to be fiancé”).

Totdat ik onlangs in een boekhandel op de biografie Charles Bukowski van Barry Miles stuitte. Ik bladerde er doorheen en, jawel, daar werd de raadselachtige gebeurtenis verklaard. In geuren en kleuren – drankgeuren vooral.

De vrouw bleek Linda Lee Beighle te zijn, een ruim dertig jaar jongere fan die Bukowski in 1976 leerde kennen en met wie hij een relatie kreeg. Miles legt in zijn biografie uit dat Bukowski, zijn macho-imago ten spijt, onzeker was in zijn relaties met vrouwen en voortdurend bedacht was op seksuele ontrouw van hun kant. Zijn jaloezie had paranoïde trekken, ongetwijfeld nog verergerd door drankgebruik.

Filmregisseur Barbet Schroeder probeerde in de jaren tachtig werk van Bukowski te verfilmen. Barfly ging de film heten, maar er was geldgebrek en de opnames werden tijdelijk stopgezet.

Toen besloot Schroeder een aantal ‘videotape-interviews’ met Bukowski op te nemen. Het resulteerde in vier uur materiaal die Schroeder verkocht aan de Franse televisie. Daar werden ze in 1985 uitgezonden, elke avond een fragment van drie tot zes minuten. In een deel ervan zat Linda naast Bukowski op de bank – beiden aangeschoten.

Het genoemde filmpje begint met de opmerking van Bukowski dat hij te goed van vertrouwen is en dat vrouwen daar misbruik van maken.

Linda heeft later gezegd dat het gefilmde incident de enige keer was dat hij haar mishandelde. Ze bleven ook bij elkaar – trouwden zelfs, al riep Bukowski op de huwelijksdag nog wel: „Fuck it all!” Maar daar keek niemand meer van op.