Julian Assange bezorgde kat woordvoerder een neurose

Julian Assange (links) en Daniel Domscheit-Berg (rechts). Foto Jacob Appelbaum / Creative Commons

Julian Assange treitert verlegen katten, valt met kleren aan in slaap, beweert dat zijn haar wit is geworden door een ongelukje met een zelfgebouwde kernreactor en pakt andermans eten af.

En daarmee is nog niet alles gezegd over de voorman van WikiLeaks. Assange kleedt zichzelf namelijk naar zijn gemoedstoestand, neemt uit veiligheidsoverwegingen nooit dezelfde weg naar huis, raakt daarom altijd verdwaald en geeft mensen, bedrijven en overheden de schuld van alle problemen die voortvloeien uit zijn eigen verstrooidheid.

Assange is vergroeid met zijn laptop, leeft in een sprookjeswereld van obscure schrijvers en vergeet al programmerende alles om zich heen. Het kan niet anders of hij is opgevoed door wolven. Waarom zou hij anders zo van rauw vlees houden?

Kamergenoot uit de hel
Inderdaad, er is iemand boos op Assange. Hij heet Daniel Domscheit-Berg (32), een Duitse IT’er en voormalig woordvoerder van WikiLeaks. Twee maanden leefde Assange in zijn huis. De wraak is zoet. ‘Roommate from Hell’, kopt Domscheit-Berg boven een voorpublicatie van zijn boek Inside WikiLeaks: My Time with Julian Assange at the World’s Most Dangerous Website (Random House, februari 2011) op de website van Vanity Fair.

Wie een boek met onthullingen verwacht over de geheime agenda van WikiLeaks, maffiose financiers en duistere complotten komt bedrogen uit. Het brein achter WikiLeaks werkt alleen wat op je zenuwen, zo blijkt. Domscheit-Berg moet daar ernstig onder geleden hebben. Tel Assanges bekendheid, Domscheit-Bergs frustraties en de opbrengsten van het boek bij elkaar op en je hebt het motief voor het verraad van een oude vriend.

Training in waakzaamheid
Maar eerst even over die kat, het huisdier van Domscheit-Berg. Zijn naam: Mr. Smith. Uit de beschrijving van het incident blijkt dat het beestje Assanges toorn over zichzelf heeft afgeroepen. “Mr. Smith is een lief, lui wezen”, schrijft de auteur. “Een beetje verlegen, met een grijs-witte vacht en zeer relaxte manier van lopen.”

Of het door zijn castratie kwam is niet te zeggen, maar zeker is dat Mr. Smith zich niet gedroeg zoals een kat zich hoort te gedragen. Assange trok zich dat aan en bedacht een methode om de kat wat jagersinstinct bij te brengen. “Assange spreidde zijn vingers”, schrijft Domscheit-Berg, “en stortte zijn hand in de vorm van een vork in de nek van de kat.” Keer op keer. “Het was een wedstrijd om te zien wie sneller is.” Het arme beest heeft zich in het bijzijn van Assange nooit meer kunnen ontspannen, klaagt Domscheit-Berg. De WikiLeaks-voorman gaf er de voorkeur aan Mr. Smith aan te vallen op het moment dat hij moe was. De therapie in ‘mannelijkheid’ is helaas niet geslaagd. Mr. Smith lijdt nu aan een neurose.

Uit de voorpublicatie blijkt dat Assange ook zijn zachtaardige kamergenoot wat bij wilde brengen. Eens verprutste Domscheit-Berg een back-up. Gelukkig had Assange er nog één, maar de woordvoerder kreeg de wind van voren. “WikiLeaks is alleen in leven gebleven omdat ik jou niet vertrouw.” Een andere keer verzekerde hij Domscheit-Berg: “Als je het verkloot, zal ik je opjagen en doden.” Of Domscheit-Berg nu ook aan een neurose lijdt is niet bekend, maar hij is in ieder geval nog niet hersteld van zijn periode met de grootste klokkenluider ooit.