Somber en waardig laatste album van Bright Eyes

cd pop

Bright Eyes, The People’s Key***

Tussendoortjes met The Mystic Valley Band en Monsters Of Folk wekten al de indruk dat de prioriteiten van het Amerikaanse indiewonderkind Conor Oberst niet meer bij zijn band Bright Eyes liggen. Het album The People’s Key wordt aangekondigd als afscheid van de bandnaam Bright Eyes, ook nu weer een uit vrienden samengestelde groep muzikanten rond Oberst en producer Mike Mogis.

Muzikaal is het soberheid troef, zonder de uitbundige instrumentatie en de veelheid van stijlen van het voorlaatste album Cassadaga en zonder stervocalisten als Emmylou Harris en Gillian Welch die eerder met Oberst in duet gingen. De folk- en countryinvloeden zijn naar de achtergrond verdwenen en stilistisch neigt The People’s Key naar de ongepolijste eenvoud uit de begindagen, met schelle rockgitaren en primitieve elektronische effecten. Het nummer ‘Shell Games’ blikt terug op Bright Eyes’ muzikale verleden, met in het eerste couplet een omschrijving van de hoesontwerpen van de eerdere albums.

Conor Oberst is een gevoelige ziel met de reputatie van mysticus en emo-goeroe – op internet circuleren zowel haat- als liefdesverklaringen aan zijn poëtisch escapisme. Met zijn breekbare stem gedrenkt in overdadige galm zingt hij over een gekwelde jeugd, existentiële eenzaamheid en de ‘staircase of misinformation’ van de heersende klasse, bezien door een outsider. Religie is zowel een stoorzender als een bron van troost. Vervreemdend zijn de monologen van hippieprofeet Denny Brewer die met droge stem zijn kosmische wereldbeeld openbaart. Waarna er in ‘One For You, One For Me’ toch nog een glimp van hoop doorbreekt. The People’s Key is niet Bright Eyes’ beste album, maar een somber en waardig slotakkoord van een songschrijver die nog niet klaar is met de creatieve warboel in zijn hoofd: „We’re starting over”, zingt hij.

JAN VOLLAARD

Bright Eyes treedt 21 februari op in een uitverkocht Paradiso in Amsterdam