Democratie

Het is druk op het Tahrir-plein. Niet zo druk als een paar jaar geleden natuurlijk, toen een massa demonstranten voor het oog van de wereld dictator Mubarak ten val bracht. Nee, anders druk. Doldwaze Dagen druk, zeg maar. Volle terrassen. Rij bij de Starbucks.

Dat idee.

Geen Egyptenaar die over de aankomende verkiezingen praat, trouwens. Sterker nog, de helft weet niet eens dat er verkiezingen zijn, bleek uit een peiling. Direct na de val van het regime in 2011 was de opkomst nog wel hoog – bijna 80 procent – maar in de jaren daarna ging het snel bergafwaarts met de interesse. Een kwart van de Egyptenaren denkt dat Mubarak nu minister is – dat vat het wel samen.

Niemand begrijpt de verkiezingen ook. Iets met afgevaardigden uit de regio, die afgevaardigden in een senaat aanwijzen, die dan als bijbaan één dag in de week het parlement controleren. Zoiets. Op tv komen voortdurend politici langs op wie je niet kan stemmen. Die ruzie maken over dingen waar de verkiezingen niet over gaan. ‘ElBaradei haalt uit naar Tawihiri’ staat de volgende dag dan in de krant. Waarom weet niemand. Interesseert ook niemand.

Eén partij, de Moslimbroederschap, heeft zelfs zijn kandidatenlijst niet eens bekendgemaakt. Doen ze pas na de verkiezingen, zeiden ze. Geen haan die er naar kraait. Zal wel mogen. Dan maar blind stemmen. Vlak daarvoor lanceerden ze nog een proefballonnetje, om wat aandacht te trekken. Iets met kuisdorpen, waar alle ongelovigen in minirok naartoe moesten worden gebracht. Komt er toch niet. Weten zij ook wel. Maar het leverde tenminste nog wat zendtijd op.

De andere partijen houden het bij een paar flyers en wat obligate posters. ‘Kies voor de toekomst’, was er één. En: ‘Het moet eerlijker’. Wát stond er niet bij. Hoeft ook niet. Als het regent, komt toch niemand. Naar het verkiezingsdebat keek ook al geen hond. Egypts Next Top Model op de andere zender, dus ja – beetje dom gepland ook.

Slechts een enkele Egyptenaar windt zich erover op. Die vertelt dan met weemoed over dat historische jaar, toen de hele wereld met ingehouden adem toekeek hoe de democratie bevochten werd. Maar ja, als je ’t dan eenmaal hebt.

Went gauw, die democratie.

Rob Wijnberg