Iemand crowdsurft door de wagon

Het is tien voor negen en ik dwaal door het metrostation bij Amsterdam Centraal. Over tien minuten zou hier een fonkelend feest moeten losbarsten: de Metro Rave. Het enige neon komt echter van de helgele politiejassen die overal te zien zijn. Door mijn langzame tred, mijn spiedende blik en het grimmige uiterlijk van het metrostation

Het is tien voor negen en ik dwaal door het metrostation bij Amsterdam Centraal. Over tien minuten zou hier een fonkelend feest moeten losbarsten: de Metro Rave. Het enige neon komt echter van de helgele politiejassen die overal te zien zijn. Door mijn langzame tred, mijn spiedende blik en het grimmige uiterlijk van het metrostation voel ik me inmiddels als iemand die hier is om illegaal een nier aan te schaffen.

De paar mensen om me heen probeer ik te taxeren: raver of argeloze omstander? Zal deze Aziatische vrouw straks haar trenchcoat afwerpen om daaronder een boombox te onthullen? Langzaam verschijnen er meer jongeren, en dan zegt iemand achter me fluisterend: “Ben jij hier voor de rave?”

In het kader van de protesten tegen de bezuinigingen op het openbaar vervoer zou er afgelopen zaterdag al een actie plaatsvinden om het Amsterdamse GVB te steunen: de illustere Metro Rave, een logica die waarschijnlijk stoelt op: ‘metro = ook een plek waar je kan feesten = superleuk = de metro moet blijven!’

Hoewel het GVB zich gevleid voelde door de liefdesverklaring, voorzag het situaties waarin bosjes ravers gedesoriënteerd over het spoor zouden zwalken op zoek naar hun glow in the dark-fopspeentje. Toen op Facebook het bezoekersaantal steeg tot 2600 besloot de organisatie de rave af te gelasten, waarop teleurgestelde feestgangers iedereen opriepen om het door te laten gaan als ‘burgerinitiatief’: breng je eigen drankjes mee, wees lief tegen de Surinaamse oma die zich per ongeluk in het partymetrostel bevindt en o ja: het GVB is oké.

Inmiddels is er een groep belangstellende ravers op het perron bijeen en als er twee jongens aankomen die een box dragen, stormt de groep naar een lege metro. Het metrostel is ogenblikkelijk tjokvol, er is confetti, er worden ballonnen opgeblazen om over de hoofden te laten stuiteren, mensen delen waterijsjes uit en iemand crowdsurft door de wagon. Aan de euforische stemming te merken lijkt het wel alsof er lachgas in de lucht zit, iedereen blijft grijnzen om het feit dat het gelukt is, dat er gerookt, gedronken en gedanst wordt in metro 53 naar Gaasperplas.

Op de terugweg naar Centraal is er plotseling onduidelijkheid: iedereen moet de metro uit op Amsterdam Amstel, waar we worden opgewacht door een groep boomlange agenten, toezichthouders en zelfs twee zichzelf schor blaffende politiehonden. Na een rommelig kwartier waarin het lijkt of de rave doorgaat op spoor 2, wordt men op strenge toon verzocht het station te verlaten: er is niet goed geluisterd naar de politie en nu is het feest voorbij. Protesterend loopt iedereen naar buiten. “Ach, ik snap het wel,” zegt een fotograaf. “Ze vonden het een uurtje prima, maar daarna moet weer duidelijk zijn wie de baas is. Ze kunnen moeilijk het signaal afgeven dat het prima is om een metrostel te kapen.” De ravers gaan naar Canvas, ik ga naar huis met de metro. Waar ik toch de confetti mis.