Espresso met Hosni Mubarak

Zestien bar Mohammed Hosni Said Mubarak ziet eruit alsof hij wel een espresso kan gebruiken. Hij heeft zijn pyjama nog aan als hij de deur van zijn onderkomen in Sharm el-Sheikh opent. ‘Gelukkige Valentijnsdag,’ zeg ik en geef Mubarak een roos. Hij neemt de bloem wat onhandig aan en geeft dan toe: ‘Ik was het

Beveiliging rond het resort van Mubarak. Foto Reuters / Asmaa WaguihBeveiliging rond het resort van Mubarak. Foto Reuters / Asmaa Waguih

Zestien bar

Mohammed Hosni Said Mubarak ziet eruit alsof hij wel een espresso kan gebruiken. Hij heeft zijn pyjama nog aan als hij de deur van zijn onderkomen in Sharm el-Sheikh opent. ‘Gelukkige Valentijnsdag,’ zeg ik en geef Mubarak een roos. Hij neemt de bloem wat onhandig aan en geeft dan toe: ‘Ik was het helemaal vergeten.’ Na een korte stilte zegt hij: ‘Vind je het goed als ik ’m aan mijn vrouw geef?’

We nemen plaats op het balkon aan de achterzijde. De zon komt op boven de Rode Zee. Ik haal mijn portable espressomachine tevoorschijn en doe er een Illy-serving in. Dan begin ik te pompen. Mubarak kijkt alsof ik de zevende aanslag op zijn leven voorbereid. ‘Nog heel even,’ zeg ik. ‘Het metertje moet zestien bar aangeven. Dan is de espresso perfetto.’

Mubarak neemt een kleine slok. Hij slurpt, alsof hij wijn proeft. Dan verschijnt er een glimlach. Misschien de eerste glimlach in weken. ‘Al plannen voor de komende tijd?’ vraag ik. Er volgt niet meteen een antwoord. Mubarak kijkt naar de Rode Zee alsof hij erin wil zwemmen. ‘Ik ga het rustiger aan doen,’ zegt hij dan. ‘Snorkelen, vissen, misschien een biografie schrijven.’ Hij vertelt dat een uitgever zich al heeft gemeld. De laatste farao zou zomaar de titel kunnen zijn. Maar Mubarak treedt niet in details. Wel wil hij er dit nog over kwijt: ‘Ik probeer mijn hele leven al af te vallen.’ Weer die blik naar de Rode Zee, alsof hij erin wil verdwijnen. Dan nemen we afscheid en gaan we elk ons weegs, Valentijnsdag tegemoet.