Eindeloze woordvloed van Loher

Dieven van Dea Loher door het RO Theater
Dieven van Dea Loher door het RO Theater

theater

Dieven van Dea Loher

Ro Theater. Regie: Alize Zandwijk.***

Het is een prachtig beeld: een zee van kartonnen dozen op toneel. Zij aan zij, rug aan rug, het hele podium vol. En in en tussen die kartonnen dozen scharrelen mensen. Thuisloos, ontheemd. Ze ploegen door het stugge karton, strompelen, wankelen, vallen. Een mooie metafoor voor het leven. De dozen zijn leeg – we moeten er zelf iets van maken.

Hoe moeizaam dat gaat, daarover gaat Dieven van Dea Loher. Ze schiep roerende levens, kleine mensen in de marge, met vergeefse hoop op een beetje geluk. Linda (Fania Sorel) bijvoorbeeld dekt de tafel altijd voor een verdwenen verloofde en een niet bestaand kind. Supermarktchef Monika (Sylvia Poorta) fantaseert over promotie naar het buitenland. Voor bejaarde Erwin (Willy Thomas) zou een ritje met de bus al genoeg zijn. Finn (Nasrdin Dchar) geeft het op, hij verwijdert zichzelf langzaam uit het leven.

Dieven is vol: met acht verhaallijnen, die elkaar ook nog kruisen, en een eindeloze woordvloed van Loher. Haar taal is poëtisch en schrijnend, soms tragikomisch. Het sterke ensemble kan er goed mee uit de voeten. Maar Alize Zandwijk had de tekst moeten bekorten; Loher benadrukt haar boodschap wat al te zeer. In plaats daarvan onderstreept Zandwijk elke metafoor, en stapelt er nog eens haar eigen beelden bovenop. Dieven, wolven, lege dozen, Sisyfus en Christus – zoveel nadruk smoort de subtiele schoonheid. Dieven kan korter en soberder, en had dat ook moeten zijn.