Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

NRC Handelsblad

Onderwijs

Van Paco tot Paco

Toen ik 18 jaar was, ‘moest’ ik trouwen. Een lief jongetje was het resultaat. Het huwelijk was een geweldadig drama. Blijf-van-mijn-lijf-huizen waren er nog niet.

Ik kreeg een zwaar paardenongeluk. Een veulen, Paco genaamd, trapte mij. Zes maanden revalidatie was het resultaat. Manlief was meestal in geen velden of wegen te bekennen.

Ik besloot – ook al had ik geen baan of opleiding – dat dit niet kon voortduren. Zo snel ik durfde, stapte ik uit deze misère.

Op 5 maart 1980 ging ik naar een wijnfeest in Beaune. Vrienden hadden er een cave de vin.

Daar zag ik hem voor het eerst. Het was alsof Julio Iglesias binnenkwam, ik was helemaal idolaat van hem.

Hij, Francisco: geboren in Algiers, 1949, uit Spaanse ouders in een Franse kolonie. Ging er naar een Franstalige school. Moest als 13-jarige z’n koffertje pakken. Vluchtte met zijn ouders per boot voordat hun de keel werd afgesneden. Zonder bezit streken ze neer in Valencia. Moeilijk voor het hele gezin: van grote luxe – met chauffeur, kindermeisje en kokkin – naar helemaal niets.

Als jongeman wilde Francisco – koosnaam: Paco – niet naar een Spaanse school en later nóóit in het leger van Franco. Pa leende een oude 2CV en bracht hem over de Pyreneeën naar een kostschool in het Franse Foix. Zó eenzaam – nooit sneeuw gezien, geen winterjas, geen handschoenen.

‘Ik huilde me iedere avond in slaap.’ Als ik dat hoor, iedere keer weer, heb ik met hem te doen, want hij is zo’n lieve man!

We zijn in 1982 getrouwd – nu al ruim 28 jaar geleden. De liefste man, vader en opa van de wereld is hij voor mij, m’n twee kinderen en vier kleindochters.

De ene Paco bezorgde me een ongeluk en het inzicht dat ik moest scheiden. Daarna vond ik de andere Paco op mijn weg.

Boven ons bed hang in oud-Valenciaans de tekst: ‘Goedenacht mijn lief.’ Is dat echte liefde of niet?