Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

NRC Handelsblad

Milieu en natuur

Ons huisje in de duinen

Anderhalve hectare in de middelduinen tussen Ouddorp en Goedereede. Dat was gedurende 25 jaar mijn paradijs op aarde. In the middle of nowhere, ver van modern comfort, weg van mensen. De eerste keer dat ik op deze familieplek van mijn echtgenoot kwam, kende ik hem krap een week. Ik werd onmiddellijk en voor eeuwig verliefd: een simpel groen houten huisje met rondom weidegrond, omringd door hoge bramenstruiken, rozebottelstruiken en hoge, dunne iepen.

Altijd was er de wijde blik met blauwe luchten en wolken of met intens grijze regenvlakken. ’s Avonds zagen we de maan opkomen boven de struiken. Elke zomer kwamen we er, onze (stads)kinderen leerden er spelen met niets, kropen door de bramen- en vlierbesstruiken naar de zee, bepakt met handdoek, schep en emmertjes. Sliepen er in tentjes toen ze groter werden. Voetbalden eindeloos. We pompten water uit de grond, wasten de kinderen buiten in een teil. Aten buiten, stookten ’s avonds een vuurtje en luisterden naar Met het oog op morgen, de transistor hoog in een tak voor een goede ontvangst. In bed lezen bij kaarslicht, buiten tandenpoetsen met in de verte het schijnsel van de vuurtoren. In de voorjaarsvakantie met regenachtige dagen bakte ik eindeloos wentelteefjes en pannenkoeken en met Oud en Nieuw was het de enige plek in de duinen met knallend vuurwerk van een luidruchtig gezin. En altijd was er de wijde blik, de ruimte en de stilte van de natuur, elk seizoen anders.

Ik ben nog steeds verliefd … maar alleen nog in mijn dromen: Natura 2000 kwam en ons huisje moest weg voor dit toekomstige beschermde natuurgebied. Wat rest is een hobbelig duingebiedje met vijvertjes en lage houten bruggetjes. Zonder de beloofde oude plantensoorten. Het ziet er kaal en zielloos uit. Wat blijft zijn onze herinneringen, onuitwisbaar.